او پیامی برای مادرمان – زمین – دارد و به شش گوشه جهان سفر می کند تا صدایش را به گوش این سیاره نجیب برساند. ماهی ها را به آب روان می سپارد، الهه و پری در زمین می کارد، نقش و نگار بر سنگِ لب رودخانه می زند و گنج هایش را با دست خود دفن می کند، تا شاید بر دل هزار پاره و زخم دیده زمین مرهمی بگذارد. آثار او از ژاپن در شرق عالم تا جزایر شمالی فنلاند و غربی ترین نقاط امریکا، – در بیش از هفتاد کشور – به یادگار گذاشته شده است.

او احمد نادعلیان نام دارد. هنرمندی جهانی که چندی است در جزیره هرمز و قشم سکونت دارد. دلمشغولی نادعلیان تا پیش از شیوع کرونا سفر به روستاهای استان هرمزگان و آموزش نقاشی به زنان و دختران این خطه، آفرینش آثار هنری، دیدار با بازدیدکنندگان موزه اش و راه اندازی نگارخانه ای در شهر لافت بود. اما می گوید: «در ایام قرنطینه بیشتر زمان خود را صرف ساخت مجسمه های سنگی کوچک می کنم.»
احمد نادعلیان در سال ۱۳۴۲ در مهدیشهر سمنان زاده شد. او تحصیلات هنری خود را در ایران، فرانسه و انگلستان انجام داده است و دکترای تاریخ هنر دارد. این هنرمند فعالیت خود را با نقاشی شروع کرد اما دیری نگذشت که از بوم به سنگ روی آورد و ایده هایش را حکاکی و حجاری کرد. داستان حضور بین المللی وی از هفده سال پیش (سال ۲۰۰۳ میلادی) آغاز شد. او که، همراه چند هنرمند دیگر، برای معرفی هنر معاصر ایران به دوسالانه ونیز اعزام شده بود، هنر محیطی رودخانه را ارایه داد که بسیار مورد توجه قرار گرفت.
هنر محیطی تلاشی است در جهت بهبود رابطه مخاطب با محیط زیست و می کوشد از خلال این رابطه دوستانه، افراد را نسبت به مسائل و مشکلات طبیعت حساس کند. آثار محیطی نادعلیان ساده و نمادین است، فرمی بدوی دارد و از اساطیر باستانی الهام گرفته شده است. این آثار که گوشه و کنار جهان پراکنده اند، در محیط طبیعی خلق و رها می شوند یا در قعر آب و دل خاک آرام می گیرند.

شاید از خود بپرسید چرا باید اثری خلق کرد و به دست طبیعت سپرد یا در دل خاک پنهان کرد. نادعلیان پاسخ می دهد: «انسان همیشه به دنبال ربودن،کندن و گرفتن از طبیعت بوده است. حالا ما با بحران های بزرگی دست به گریبان شده ایم. نابودی محیط زیست، منابع طبیعی، بضاعت و قابلیت اندک زمین – که هستی ما به آن وابسته است – و از همه مهم تر بحران فرهنگی از جمله آنهاست. می خواهم به آدم ها بگویم بس است. حالا زمان آن رسیده است که چیزی از خود به طبیعت و آیندگان هدیه کنیم.»
دغدغه های هنرمند جهانگرد ما در روزگار کنونی چیست؟: «هنر در کوتاه مدت سرگرمی آرام بخشی است و مفهوم زمان را تغییر می دهد. هنرمند کمبود زمان دارد. بی هنر نمی داند با زمان چه کند. اما در بحران ها، هنر کالایی غیر ضروری تشخیص داده می شود. فکر می کنم مدت ها طول بکشد که شرایط اقتصادی و اجتماعی به روال عادی برگردد. ما ناگزیریم سبک زندگی خودمان را برای مدتی یا شاید برای همیشه عوض کنیم. این روزها به مدیریت فردی و اجتماعی می اندیشم و هدف بهبود بخشیدن حال درون و تامین نان شب است.»

میانگین امتیازات ۵ / ۵. تعداد امتیازات ۳۶

۲ نظر

  1. سحر

    ۱۷ تیر ۱۳۹۹ ساعت ۱۶:۳۹

    چه دیدگاه قابل تاملی در مورد هنر داشتند.

    پاسخ دهید

  2. شاهپسند

    ۱۷ تیر ۱۳۹۹ ساعت ۱۶:۴۴

    این هنرمندان گمنام باید بیشتر معرفی شوند

    پاسخ دهید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این مطلب را از دست ندهید

آبی یا بنفش؛ طراحان با رنگ شهر کرونا زده را فتح می کنند

آبی یا بنفش ، قرمز، زرد و صورتی... شهری با دیوارهای شاد و رنگی و مبلمان متنوع، پیشکش بصری …