صفحه اصلی دکوراسیون و معماری داخلی گشتی در نمایشگاه آینده؛ دوران زرق و برق به سر رسیده است

گشتی در نمایشگاه آینده؛ دوران زرق و برق به سر رسیده است

۰
طراحی آینده

هنرگردان ها و متفکران هزاره جدید تصویری از آینده پاک و پایدار ترسیم می کنند. آنها در نمایشگاه آینده در موزه، طراحان فیلادلفیا طراحی برای آینده و ایده های خود را در راستای دست یابی به چنین فردایی به نمایش گذاشتند.

طراحان مدعی اند که ساختمان های آینده شکل محیط پیرامون شان را به خود می گیرند. حباب های پر شده از آب و هوا، طرح شرکت معماری لاندن(Lunden Architecture Company)  و دیگر آثار این مجموعه واکنشی متناسب با تغییرات تدریجی دنیای پیرامون ماست.

در سال هایی نه چندان دور، هدف نمایشگاه ها ارایه ایده هایی برای آسان تر کردن زندگی بود و به شکل غیر مستقیم، مصرف گرایی بیش از پیش را ترغیب می کرد. اما امروزه دیگر طرح های پر زرق و برق جایگاهی در دنیای نمایشگاه ها ندارد.

امروزه هنرگردان ها در تلاشند به مردم نشان دهند چگونه مصرف گرایی خودنمایانه حیات در کره زمین را در معرض خطر نابودی قرار داده است، چطورکالاهای لوکس قشر کم درآمد را به نابودی می کشاند و چرا طراحان باید مجموعه هایی متنوع با اشکال و قابلیت های مختلف عرضه کنند. نمایشگاه های کنونی به دنبال تعریف و تمجید نیستند بلکه هدف شان ایجاد فضایی برای تعامل بین مردم و طراحان است.

پاولا آنتنِلی (Paola Antonelli) هنرگردان ارشد معماری و طراحیِ موزه هنر مدرن (Museum of Art) معتقد است میز و صندلی هایی که زمانی با هنر و تکنیک در آمیخته بودند و ظاهری پر زرق و برق شان چشم ها را خیره می کرد، «به گذشته تعلق دارد. اینک ما در نقش مأموران حفظ بقا هستیم و اجازه نمی دهیم هیچ یک از اشیاء تعریف و کارکرد قدیم خود را داشته باشند.»

نمایشگاه طبیعت نابوده شده آنتونلی بهار سال گذشته در سه سالانه میلان (Milan Triennale) برپا شد و نمایش نفس گیری از تغییرات اقلیمی و بلایای پیش روی بشر را در معرض دید گذاشت. این نمایشگاه ویترینی برای نمایش زیبایی آثار هنری نبود بلکه جایی برای نمایش قدرت آنها به شمار می رفت.

سه سالانه طبیعت که در موزه کوپر هیویت (CooperHewitt Museum) برگزار می شود، نیز اخیرا نمایشگاهی با همین رویکرد برپا کرد که در آن توجه بیشتر طراحان بر علم و فناوری بود تا زیبایی.

حالا دیگر موزه هنر فیلادلفیا به محل نمایش طرح های الهام بخش برای آینده ای متفاوت تبدیل شده است. در این طرح ها، نمونه ها و محصولات بی شماری عرضه می شود که مطابق اصول اخلاقی، برای همیشه متحول شده اند. این نمایشگاه به مشکلات مختلف از مسکن گرفته تا غذا، از حریم خصوصی تا سلامت می پردازد و دنیای طراحی را که آبستن نگرش های متفاوتی درباره آینده است، گسترش می دهد. پنج هنرگردان با نگاهی متفاوت به آینده در سازماندهی آن مشارکت داشتند و تم اصلی برخی از سالن های نمایشگاه زیبایی ستیزی بود.

طراحی آینده
استیک اوروبروس (دم خوار)، (۲۰۱۹)، چند قطعه شبیه قرص ویتامین که از سلول انسانی ساخته شده است ، اثری از اورکان تلهام (Orkan Telham) ، گِرِیس نایت (Grace Knigh) و اندروپلینگ (Andrew Pelling)
طراحی آینده
پرتره های سه بعدی چشم انداز غریب ساخته شده از دی ان آ بازیافتی از سطل زباله پیاده رو (۱۳-۲۰۱۲)، هدر دیووی هاگ بورگ (Heather Dewey-Hagborg)

اِمت برن (Emmet Byrne) یکی از هنرگردانان این گروه و مدیر طراحی مرکز هنر واکر Walker Art) Center) می گوید: «در نمایشگاه فلادلفیا ساخت دنیای بهتر به اندازه، طراحی مهم است.»

شعار و تم اصلی نمایشگاه فلادلفیا آینده بود ولی هنرمندان در بسیاری از سالن ها، به زمان حال – یا حتی گذشته های نه چندان دور- پرداخته و دل نگرانی ها و بیم و امید های خود را نسبت به همه چیز، از علم پزشکی گرفته تا سرنوشت زمین بیان کرده بودند

کاترین بی هایزینگر (Kathryn B. Hiesinger) در شروع کار خود به عنوان هنرگردان ارشد فیلادلفیا در ۲۰۱۴، بر ارایه آثاری با جذابیت بصری تمرکز داشت، رویکردی که ۳۳ سال پیش تر و در نمایشگاه پیشگامانه ای با عنوان طراحی بعد از ۱۹۴۵ نیز نشان داده بود. این نمایشگاه جامع و کاتالوگ های آن، کارهای طراحان مدرنیسم اواسط قرن مانند: ایمز ها (Eameses) دیتر رمز (Dieter Rams)، هنس وگنر (Hans Wegner) و جورج نلسون (George Nelson) را به نسل جدید خریداران و هنرشناسان معرفی می کرد.

 اما میشل میلار فیشر (Michelle Millar Fisher) و مایتی برجاباد لوپز-پاستور Maite Borjabad Lopez-Pastor) همکاران جدید او در نمایشگاه فلادلفیا مسیر متفاوتی را در پیش گرفتند. خانم هایزینگر تأکید می کند: «در این پروژه مشکلات در مرکز توجه قرار گرفته است نه طراحی؛ و آن چه به نمایش گذاشته می شود موضوعات مورد علاقه نسل حاضر است.»

غرفه های این نمایشگاه، ۱۱ حوزه مختلف را تحت پوشش داشت و آثار متنوعی از رشته ها و حرفه های مختلف ارائه می کرد. از بازدیدکنندگان در بخش ورودی با حباب های پلاستیکی کروی استقبال می شد که از آب و هوا پر شده بود. این اثر را گروهی از معماران فنلاندی با مدیریت اِرو لاندن (Eero Lunden) ) طراحی کرده اند و پیش تر در دوسالانه معماری ونیز (۲۰۱۸ Venice Architectural Biennial) هم به نمایش درآمده است. این حباب های عظیم الجثه و متحرک بسیار ماهرانه شکل فضا را به خود می گرفت و طراحان مدعی بودند که در آینده ساختمان ها به همین شکل انعطاف پذیر خواهند شد و قابلیت تغییر و سازگاری با محیط اطراف خود را پیدا می کنند.

در بخش ورودی اثری با موضوع غذا از اورکان تلهام عرضه شده بود، آثار او – که در مدرسه طراحی دانشگاه پنسیلوانیا به تدریس طراحی پیشگام مشغول است- نیازمند توضیح و تفسیر است. به عنوان مثال قطعه های گوشتی که با استفاده از سلول های خون انسانی و مهندسی میکروبی کشت شده و به زیبایی در بشقابی چیده شده بود یا دو ماهی در فریم های پلاستیکی بسته بندی شده که یکی تازه از آب گرفته شده و دیگری که بزرگ تر و سالم تر به نظر می رسید حاصل تغییر ژنتیکی بود. تلهام می گوید تبلیغات سوء علیه محصولات غذاییG.M.O  ناعادلانه است. او در کاتالوگ های نمایشگاه مدعی شده بود که رسانه هایی ذینفع بر ارایه این طرح ها تاثیر منفی گذاشته اند. متأسفانه توضیحات برخی آثار از روی دیوار حذف شده و انبوهی از علائم و حروف چاپی جای آنها را پر کرده بود.

طراحی آینده
برای فریب نظارت، حروف چاپی مرکز ZXX Typeface که هوش مصنوعی قادر به خواندن آن نیست. شنل با الهام از رمان سرگذشت ندیمه. (CV Dazzl 2017) آرایش مو و گریم برای فریب الگوریتم های شناسایی چهره، موزه هنر فلادلفیا، خوان آرسی Juan Arce

بسیاری از طرح ها هرج و مرج را به نمایش گذاشته بودند و درباره آینده تیره و تار هشدار می دادند.

هدر دیووی هاگ بورگ، کارشناس اطلاعات، چشم انداز غریب را در این بخش به نمایش گذاشت. مجموعه ای از پرتره های سه بعدی که او از دی ان اِ موجود در مو، سیگار، دکمه، آدامس های جویده شده و امثال استخراج کرده بود. منبع این دی ای ا ها سطل زباله های پیاده رو های نیویورک بوده است. این اثر بر اهمیت رشته نوظهور کالبد سنجی تأکید داشت.

به علاوه در این بخش برای فرار از نظارت دائمی و گریزناپذیر، حروف چاپی ZXX Typeface اثر سانگ مام (Sang Mum) ارائه شده بود که هوش مصنوعی نمی تواند آن را بخواند، علاوه براین شنلی مشابه آن چه در رمان سرگذشت ندیمه توصیف شده، به نمایش درآمده بود. (CV Dazzle) اثر آدام هاروی Adam) Harvey) طرحی برای آرایش مو و گریم بود که چهره را کاملا تغییر می داد والگوریتم های شناسایی چهره را گمراه می کرد.

صندلی ها  در بخش مواد جدید به نمایش در آمده بود. «Voxelchair V 1.0»  پرینتی سه بعدی از مجموعه ای از مکعب های آبی رنگ بود. طراحان این صندلی مانوئل خیمنز گارسیا (Manule Jimenez Garcia) و گیلز رتسین (Gilles Retsin) – بنیانگذاران آزمایشگاه طراحی رایانه ای در مدرسه معماری بارتلت (Bartlett) –، نرم افزاری ابداع کرده اند که اجازه می دهد طراحان کنترل بیشتری بر فرایند پرینت سه بعدی داشته باشند. این صندلی که با همکاری ناگامی دیزاین (Nagami Design) طراحی شده بود و یک شاهکار فنی بود اما متاسفانه برای نشستن چندان مطلوب به نظر نمی رسید.

Makerchair Polygon نام صندلی چند وجهی یوریس لارمن (Joris laarman) بود. این صندلی پرینتی سه بعدی از قطعات پازلی پیچیده بود. طرحی که گفته می شود قابلیت باز تولید در پرینترهای سه بعدی خانگی را نیز دارد.

طراحی آینده
ویترین سالن مواد جدید، صندلی واکسل Voxelchair V 1.0 ساخته شده با پیکسل های آبی و صندلی چند وجهیMakerchair Polygon که هر دو در سمت چپ تصویر دیده می شود
طراحی آینده
ویدئویی از ساختن دارو در آشپزخانه

برخی معتقدند در آینده تمام کار ها به عهده ربات و هوش مصنوعی گذاشته خواهد شد، اما باز در نمایشگاه طرح هایی به نمایش در آمده بود که ایده انجام خانگی کارهای پیچیده دشوار را مطرح می کرد. هنرمند و بیو-هکر ماری مجیکMary Maggic) ) در هر دو غرفه خود به زمانی اشاره داشت که استروژن رایگان در اختیار همگان قرار می گیرد، در غرفه اول دو جعبه با تجهیزات پزشکی برای ساخت دارو در خانه عرضه شده بود و در غرفه دوم فیلمی در تلوزیونی به نمایش می آمد که نشان می داد زنان می توانند به همان سادگی پختن یک کیک مکمل های هورمون های خود را در آشپزخانه تهیه کنند.

طراحی برای آینده ای متفاوت عنوانی نیست که بتواند بیانگر بلند پروازای های این نمایشگاه باشد. یک بار بازید از طرح های بسیاری که در این نمایشگاه عرضه شده اند، کافی نیست. هنرگردان زو راین (Zoe Ryan) اعلام کرد: «سال بعد که این نمایشگاه در موسسه هنر شیکاگو برگذار می شود، همین موضوع در مکانی جدید با ایده های جدید تر در معرض نمایش قرار می گیرد.»

در این نمایشگاه طرح های خوشبینانه بسیاری نیز عرضه شده بود؛ لباس های بچگانه ای که با رشد کودک بزرگ می شود و علاوه بر این که موجب صرفه جویی در هزینه هاست، دور ریختنی ها را هم کاهش می دهد. پارچه این لباس از نوعی جلبک دریایی ساخته شده که ماده ای تجدید پذیر و دوستدار محیط زیست است.

ربات پرستار، ایده ای شگفت آور دیگری بود که با هدف کمک به والدین ارائه شده بود . این ماشین می توانست به خردسالان غذا بدهد، اما آیا والدین حاضرند از این تکنولوژی پرخطر – که به دستگاه های کارخانه ها شبیه است – برای پرورش کودکان خود استفاده کنند؟ ( سؤال مهمی که خود طراحان نیز پاسخ اش را نمی دانستند.)

در بخش آخر نمایشگاه غرفه ای با نام آزمایشگاه روان درمانی قرار داشت. در این غرفه بازدیدکنندگان می توانستند دمی بنشیند و مطالعه کنند یا حتی کارهای هنری انجام دهند. روی یکی از دیواره ها کتاب هایی چیده شده بود که اطلاعات تکمیلی و ایده های بیشتری را در اختیار بازدیدکنندگان قرار می داد. مطالعه مفید به روش سنتی شاید بهترین راه برای سازماندهی ذهنی تمام آن چیزهایی بود که بازدیدکنندگان در نمایشگاه دیده بودند.

منبع: نیویورک تایمز

میانگین امتیازات ۰ / ۵. تعداد امتیازات ۰

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این مطلب را از دست ندهید

مبلمان راحتی چیست، چه انواعی دارد و برای کجا مناسب است؟

معمولا در دسته بندی انواع مبل ها آن ها را به دو قسمت تقسیم بندی می کنند. مبل کلاسیک و مبل …