صفحه اصلی خواندنی ها فضاهای عمومی ۱۰ واقعیت عجیب در مورد قدیمی ترین متروی جهان

۱۰ واقعیت عجیب در مورد قدیمی ترین متروی جهان

قدیمی ترین متروی جهان
ارسال خبر

تاریخچه استفاده از مترو به نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی برمی گردد، زمانی که شکوفایی صنعتی در کشورهای اروپایی به اوج خود رسیده بود و هر روز طرح ها و ایده های بسیاری برای توسعه و پیشرفت زندگی شهری جوامع مطرح می شد. مترو نیز مدیون پیشرفت تکنولوژی در عرصه راه آهن و همچنین توسعه فیزیکی شهرهای اروپایی است. ایده احداث مترو اولین بار به طور جدی در کشورهای انگلستان و آلمان مطرح شد. ایده اولیه به این صورت بود که دو ایستگاه اصلی راه آهن در دو سوی شهر توسط یک محور زیرزمینی به هم متصل شوند. اولین طرح در شهر لندن اجرایی شد و یک لوکوموتیو بخار، مسافران را جا به جا کرد. پیشرفت واقعی در این زمینه وقتی آغاز شد که از نیروی الکتریسیته برای حرکت قطارهای زیرزمینی استفاده کردند. متروی لندن یکی از قدیمی ترین، طولانی ترین و گران قیمت ترین شبکه های حمل ونقل زیرزمینی در دنیاست و روزانه بیش از سه میلیون سفر در روز و یک میلیارد سفر در سال را انجام می دهد. قدیمی ترین متروی جهان واقعیت های جالبی دارد که شاید اغلب مسافران همیشگی آن هم چیزی درباره اش ندانند.

قدیمی ترین متروی جهان

۱. اولین قطارهای زیرزمینی با نیروی بخار کار می کردند

مطالعات اخیر نشان داده است هوای لندن در زیرِ زمین و محیط متروها به خاطر وجود دودهای سمی و تهویه نامناسب، ۷۰ برابر آلوده تر از هوای سطح شهر است و یک سفر۴۰ دقیقه ای در متروی لندن معادل کشیدن دو نخ سیگار است. شاید امروز باورکردن این مسئله سخت باشد اما برای اولین مسافران قطارهای زیرزمینی لندن خیلی عجیب نبود. در زمانی که لوکوموتیوهای بخار، با سوخت زغال سنگ، برای چند دهه در سطح تمام شهرهای انگلستان تردد داشتند فقط تعداد محدودی از آنها برای فضای بسته و دودآلود متروهای زیرزمینی مناسب بودند. نزدیک به ۳۰ سال، کلیه خطوط حمل و نقل زیرزمینی لندن با نیروی بخار کار می کرد. با آنکه اولین خطوط برق در سال ۱۸۹۰ افتتاح شد، اما همچنان تا سال ۱۹۶۱چند لکوموتیو بخار در این سیستم استفاده می شد. با این حال، برای بزرگداشت ۱۵۰ امین سالگرد افتتاح سیستم حمل و نقل زیرزمینی یک سری از لکوموتیوهای بخارکه نماد آن دوران هستند، یک بار دیگر، در قسمت هایی از مسیر این سامانه به حرکت درآمدند.

۲. لندن یکی از بزرگترین شبکه های حمل و نقل جهان را دارد و تا حدودی به یک آمریکایی مدیون است

مثل بیشتر سیستم های حمل و نقل عمومی اولیه دیگر، متروی لندن هم با مجموعه ای از خطوط ریلی خصوصی شروع به کار کرد. تا زمانی که چارلز یرکس (Charles Yerkes) سرمایه دار و سرمایه گذار آمریکایی به صحنه آمد و سیستم یکپارچه ای را که ما امروزه می شناسیم، به وجود آورد. یرکس که در توسعه و پیشرفت سیستم راه آهن شهری شیکاگو، معروف به ال نقش اساسی داشت، در سال ۱۹۰۰ شرکت راه آهن برقی لندن را تاسیس کرد و در نهایت کنترل تعدادی از خطوط شهری را برعهده گرفت و به چالش میان خود و یک تاجر آمریکایی دیگر به نام جی.پی مورگان(J.P. Morgan)، برای یکپارچه سازی حمل و نقل عمومی لندن، پایان داد.

۳. اولین پله برقی های عمومی جهان درمتروی لندن ایجاد شد

اولین پله برقی در سال ۱۹۰۶ و در ایستگاه جاده هالووی ( Holloway) نصب شد، اما چون معلوم شد غیرقابل اجراست، هرگز مورد استفاده عموم قرار نگرفت. پنج سال بعد، متروی لندن از اولین راه پله متحرک مناسب خود در منطقه ارل کورت (Earl’s Court)، رونمایی کرد. اپراتورهای راه آهن در آن زمان برای آرام کردن اذهان عمومی که هنوز از این فناوری نوظهور وحشت داشتند، دست به یک نمایش علنی از این ابتکار زدند و فردی را که فقط یک پا داشت، استخدام کردند تا تمام روز از این پله برقی بالا و پایین برود. هرچند ممکن است این داستان به نظر واقعی نباشد اما مسلما پله برقی جدید طراحی کاملاً غیرمعمول و عجیبی داشته است. به جای سطوح شانه ای و مسطح در ابتدا و انتهای پلکان که امروز با آن آشنا هستیم، انتهای این پله ها به شکل سطحی مورب بود و به همین خاطر می بایست در حالی که پای سمت چپ هنوز روی ریل ها قرار داشت، پای راست را از ماشین جدا کرد و همین امر منجر به بروز چند حادثه در هفته های اول بازگشایی پله های برقی شد. اما در نهایت مردم استفاده از پله برقی را یاد گرفتند و با آن آشنا شدند. امروزه مسافران این مترو ۴۲۶ پله برقی یعنی، مسافتی معادل دوبار رفت و آمد به سراسر جهان را در مدت یک هفته طی می کنند.

۴. سه نفر در متروی لندن متولد شده اند

 در سال ۱۹۲۴، اولین دختر بچه در یکی از ایستگاه های جنوبی لندن به دنیا آمد که شایع شده بود نامش تلما اورسولا بیتریس ایلانور (Thelma Ursula Beatrice Eleanor) یا T.U.B.E است. از آنجا که تیوب (tube) نامی عامیانه برای متروی لندن بود این موضوع به یکی از بزرگ ترین افسانه های شهری در متروی لندن تبدیل شد. در صورتی که نام واقعی او چیز دیگری بود. دختر بچه دیگری به نام جنیفر در سال ۲۰۰۸ و یک سال بعد هم اولین پسر بچه در متروی لندن به دنیا آمد. تولد این سه نفر از تولدهای رسمی ثبت شده در متروی لندن است اما افراد دیگری هم ادعا می کنند که در این مترو به دنیا آمده اند از جمله مجری یکی از برنامه های گفتگوی تلویزیونی در آمریکا مدعی است مادر یهودی اش از دست آلمان های نازی به لندن گریخته و در یکی از حملات آلمان ها به مترو پناه آورده و او را در آن مکان به دنیا آورده است.

۵. مراسم تشییع جنازه دو نفر در متروی لندن برگزار شده است

هنگامی که ویلیام گلدستون (William Gladstone)، سیاستمدار لیبرال و نخست وزیر چهار دوره بریتانیا در سال ۱۸۹۸ درگذشت، مردم خواستار برگزاری یادبود عمومی برای احترام به مردی شدند که بیش از ۶۰ سال بر زندگی سیاسی بریتانیا نظارت داشت. مراسم تدفین ایالتی با عجله ترتیب داده شد و تابوت گلدستون در امتداد متروی لندن به سمت کلیسای وست مینستر -جایی که سوگواران افتخاری این مراسم یعنی دو پادشاه آینده، ادوارد هفتم و جورج پنجم حضور داشتند- روانه شد. جالب اینجاست که گلدستون یکی از نجیب زادگانی بود که در مراسم افتتاحیه متروی لندن در ۹ ژانویه ۱۸۶۳ حضور داشت و از جمله اولین افرادی بود که سوار متروی لندن شد.
اما تنها کسی که پس از مرگ بر مترو سوار شد، توماس جان بارناردو بود. نیکوکار ایرلندی که یک موسسه خیریه برای کمک به کودکان بیمار و یتیم انگلیس تأسیس کرد. این مراکز، که قبلاً به عنوان خانه های دکتر بارناردو شناخته می شدند، امروز نیز در حال فعالیت هستند و بخشی از بزرگترین مراکز خیریه کودکان در انگلستان را تشکیل می دهند. پس از مرگ بارناردو در سال ۱۹۰۵ ، جسد او قبل از خاکسپاری در اسکاتلند، برای مدت کوتاهی به متروی لندن منتقل شد.

قدیمی ترین متروی جهان

۶. متروی لندن، در طول جنگ جهانی دوم پناهگاه امنی را فراهم کرده بود

در زمان جنگ جهانی اول، هزاران تن از اهالی لندن در تونل های مترو پناه می گرفتند و زمانی که در سال ۱۹۳۹ جنگ دوباره از سر گرفته شد، متروی لندن به عنوان یکی از امن ترین مکان ها به شمار می آمد. در ابتدا دولت کوشید تا جلوی این کار را بگیرد و به همین منظورعلائم هشدار دهنده ای در تمام ورودی های مترو قرار داد اما کسی به آنها توجه نکرد. هر شب هزاران نفر از اهالی لندن برای حفظ جانشان به داخل ایستگاه ها و قدیمی ترین متروی جهان هجوم می آوردند. در این میان تعدادی افراد سودجو هم بودند که زودتر از بقیه برای قُرق کردن جاهای بهتر به مترو می رفتند تا بعدا آن قسمت از مترو را به بالاترین قیمت بفروشند. مسئولان دولتی که از ازدحام جمعیت می ترسیدند در نهایت از تلاش های خود برای جلوگیری از اقامت های شبانه دست کشیدند و در عوض تصمیم گرفتند به این وضعیت سروسامان بدهند، به همین خاطر در مترو تختخواب های شماره گذاری شده نصب کردند و این شماره ها در اختیار افراد قرار می گرفت و به این ترتیب از هجوم روزانه جمعیت به مترو جلوگیری شد.
علیرغم شلوغی و ازدحام در قدیمی ترین متروی جهان، قطارها همچنان در بیشتر خطوط رفت و آمد می کردند، از جمله در بعضی خطوط که آذوقه، غذا و طبعاً چای مورد نیاز این افراد تامین می کرد. ایستگاه ها و خطوطی که در طول جنگ بسته شدند کاربردهای مختلف دیگری پیدا کردند، بعضی از آنها به کارخانه های تولید هواپیما و بعضی به مکانی برای نگهداری گنجینه های گران قیمت موزه بریتانیا مبدل شدند. با این حال متروی لندن نتوانست از همه مردم محافظت کند. در زمان یورش و بمباران هوایی بلیتس (Blitz )در سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱، پناهگاه ها مورد اصابت آلمانی ها قرار گرفت و نزدیک به ۲۰۰ نفر از اهالی لندن کشته شدند. در سال ۱۹۴۳ هم در اثر ازدحام جمعیت در راه پله های شلوغ ایستگاه بیتنال گرین(Bethnal Green) ۱۷۳ نفر دیگر نیز در قدیمی ترین متروی جهان از بین رفتند.

۷. متروی لندن نام های مستعار زیادی دارد

زیرزمین، لوله، کلانشهر یا محل ملاقات. سیستم حمل و نقل لندن در ۱۵۰ سال گذشته نام های مستعار زیادی داشته است. معروف ترین آنها لوله (TUBE) بوده که در ابتدا فقط به یکی از خطوط اولیه، یعنی راه آهن مرکزی لندن اشاره داشت. راه آهن مرکزی، تونل های لوله مانند و کرایه ثابت دو پنی برای سفر در طول هر مسیر داشت و به همین خاطر به سرعت لقب لوله دو پنی را گرفت و بعدها این نام برای کل سیستم جا افتاد. البته بیشتر بازدیدکنندگان لوله در وهله اول متعجب می شوند چون بیش از نیمی از خطوط متروی لندن از روی زمین عبور می کند. اصطلاح زیرزمین هم در سال ۱۹۰۸ مورد استفاده قرار گرفت. اما در حال حاضر نام مخصوص هر ایستگاه در ورودی آنها مشخص شده است.

قدیمی ترین متروی جهان

۸. نقشه راهنمای متروی لندن یکی از ساده ترین طراحی ها را دارد

 نقشه های اولیه سیستم حمل و نقل لندن بسیار گیج کننده بود چون ایستگاه های مترو را روی همان نقشه شهر لندن نشان می داد . در سال ۱۹۳۱ طراحی به نام هری بک (Harry Beck) در اوقات فراغتش روی طرحی ساده برای نقشه راهنمای مترو کار کرد. وقتی طرح خود را ارائه کرد، به عنوان ایده ای مبتکرانه شناخته شد: طراحی بک با مقیاس های واقعی کشیده نشده بود و فاصله واقعی بین ایستگاه ها را نشان نمی داد. سرانجام وقتی یک نسخه آزمایشی کوچک از این نقشه راهنما منتشر شد، بسیار مورد استقبال قرار گرفت. طی ۸۰ سال گذشته این نقشه با اعمال بعضی تغییرات، همچنان مورد استفاده است. هری بک به افتخار ارائه این پروژه، در آن زمان، جایزه ای معادل۱۰ دلار دریافت کرد.

۹. متروی لندن هنوز هم یکی از بزرگترین سیستم های حمل و نقل جهان است

بیش از ۳۰۰۰۰ نفر در اولین روز شروع به کار مترو در ۱۰ ژانویه سال۱۸۶۳ از آن استفاده کردند و تا پایان سال اول بهره برداری، راه آهن متروپولین ۱۰ میلیون مسافر را جا به جا کرده بود. متروی لندن از همان زمان تاکنون به ثبت رکورد خود ادامه داده است و در سال ۲۰۱۲ به لطف برگزاری بخشی از المپیک تابستانی و جشن الماس ملکه الیزابت میزان سفر سالانه آن ۱.۶ بیلیون نفر بوده است. قدیمی ترین متروی جهان با طولی معادل ۴۰۰ کیلومتر، بعد از شانگهای و پکن، سومین متروی طویل جهان است.

۱۰. هزینه سفر با مترو در کوتاه ترین مسیر گرانتر از سفر با قطار سریع السیر اورینت (Orient Express) است

کوتاهترین فاصله بین دو ایستگاه در متروی لندن در خط پیکدیلی (Piccadilly) است که میدان لستر(Leicester Square) را به کاونت گاردن (Covent Garden) وصل می کند و فقط ۲۶۰ متر است. این سفر با ارزانترین بلیط قطار به قیمت ۷ دلار، بیش از ۲۵ دلار برای هر کیلومتر آب می خورد و هزینه ای به مراتب بیشتر از سفر با قطار سریع السیر مشهور اورینت دارد. با این حال صرف نظر از هزینه، محبوبیت این مسیر در بین گردشگران به قدری زیاد است که برای طی این مسافت کوتاه ۲۰ ثانیه ای به طرف مترو سرازیر می شوند. سفر در این مسیر نه تنها فوق العاده گران است بلکه از نظر زمانی و صرف انرژی هم مقرون به صرفه نیست. با توجه به وقت و زمانی که برای ورود و خروج به ایستگاه ها صرف می شود، پیاده رفتن خیلی سریعتر و ارزانتر است!

میانگین امتیازات ۵ / ۵. تعداد امتیازات ۳۹

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این مطلب را از دست ندهید

کتاب هایی که معماران و طراحان باید بخوانند

واژه Architecture ریشه ای یونانی دارد به معنای «ساختن هدایت شده»، واژه معماری عربی اما از …