هنر پارتیزانی چیست؟

۰
هنر پارتیزانی

هنر پارتیزانی یا چریکی در واقع یک فرم هنری است که شاید پیش از این با نام «هنر خیابانی» یا «هنر شهری» از آن شنیده یا خوانده باشید یا حتی به شکل گرافیتی و نقاشی های مختلف روی دیوارهای شهرتان دیده باشید. در این فرم هنری، هنرمند آثارش را به شکل ناشناس در فضاهای عمومی به جا می‌ گذارد. این در واقع راهی است برای هنرمند، تا دیدگاه و نظراتش را به گوش یک جمعیت خیلی بزرگ برساند، آن هم بی واسطه و بدون شناخته شدن.

هنر پارتیزانی
طرح «امید» اثر Shepard Fairey

بر خلاف تصور عمومی، هنر پارتیزانی حتما در سطح شهر به نمایش در نمی آید و ممکن است به نوع دیگری در تعامل با شهر باشد و حتما نباید با اسپری اجرا شود، بلکه فرم های دیگری مثل ویدئو یا پخش با پروژکتور هم محبوب هستند. هنر چریکی ممکن است به اشکال زیادی در شهرها دیده شود: گرافیتی، چسب کاری، کار با استنسل، استیکر چسباندن، ویدئو، پرفورمنس، نمایشگر LED یا هنر چیدمان.

هنر پارتیزانی
لوک گراتو هنرمند پارتیزانی که پرتره مسافران را روی بلیط مترو می کشد. 

اگر بخواهیم به هدف دقیق هنر پارتیزانی فکر کنیم، خیلی سخت می شود دلیل واحدی برایش پیدا کرد اما خیلی وقت ها این شکلِ هنری، برای بیان اعتراض، اشتراک ایده ها یا حتی پخش کردن انرژی مثبت روی دیوارهای شهر می نشیند. خیلی وقت ها هم به خاطر بیان یک موضوع سیاسی است اما هرچه هست، خلاق است و مدرن.

هنرمندان پارتیزانی

کشور فرانسه را می شود به عنوان خانه و زادگاه بسیاری از هنرمندهای چریکی در جهان نام برد. جف آروسول (Jef Aerosol)، یک هنرمند گرافیتی استنسل، با نقاشی هایش فضای خیلی زیادی از پاریس را زیبا کرده است. جی آر (JR)، عکاسی که از افراد حاشیه ای اجتماع عکس می گیرد پرینت های بزرگ و پاره شده ای را روی دیوارها، پل ها و آسفالت خیابان ها می چسباند. لوک گراتو (Luc Grateau) پرتره مسافرها را روی بلیط های منقضی شده مترو می کشد و آن ها را سر جایشان می گذارد تا نفر بعدی پیدایش کند. او سال پیش به خبرگزاری ایندیپندنت گفته بود: «هر روز در پاریس می توانید ده ها چهره متفاوت را ببینید که شب تمام آن ها را یادتان رفته. اما برای من تمام این چهره ها مهم هستند و در ذهنم می مانند.»

با وجود موفقیت تبلیغاتی این نام های بزرگ در هنر پارتیزانی، هدف اصلی این شیوه هنری این است که در دسترس عموم و در فضای شهری قرار بگیرد، نه این که برای دیدنش مجبور باشید به یک گالری یا نمایشگاه بروید. در سراسر جهان پروژه های بزرگ و کوچک زیادی در این حوزه در حال کامل شدن هستند.

چاله ها ترند هنر پارتیزانی

چاله ها و ناهمواری های روی سطح خیابان در تمام جهان در حال ترند شدن هستند. در این نوع اجرای هنری، هنرمند سطح آسفالت جاده را از حالت طبیعی خارج می کند و داخل آن کارهای هنری زیادی مثل نقاشی یا چیدمان اجرا می کند. پیت دونگی (Pete Dungey) و استیو وین (Steve Wheen) در انگلستان، در این چاله های کف جاده ای گل کاشته اند. کلودیا فیکا (Claudia Ficca) و دیوید لوسیانو (Davide Luciano) نیز از چاله عکس های عجیبی گرفته اند. آب در آن ریختند و پارچه های کثیفشان را در آن شستند، شیرینی پخته اند، حتی در یکی از پروژه هایشان چاله کف خیابان را پر از اسپاگتی و گوشت کرده و خورده اند.

هنر پارتیزانی
هنر پارتیزانی اثر بن ویلسون Ben Wilson

چرا هنر پارتیزانی محبوب است؟

هنر پارتیزانی دوست‌ داشتنی است چون به سازنده و مخاطبش اجازه می‌دهد از موضوع های مختلف روزمره فاصله بگیرند و به آن ها طور دیگری فکر کنند، مخصوصا وقتی وارد حوزه فرهنگ می شود و تعریف ما را از هنجارهای اجتماعی عوض می کند. هنرمندان پارتیزانی معمولا بی سر و صدا و ناشناس رفت و آمد می کنند.

هنر پارتیزانی
آدم های کوچک اثر Slinkachu نمونه ای از هنر پارتیزانی

یک روز معمولی را در شهر تصور کنید: از قراری دوستانه در ساندویچی مورد علاقه تان بر می گردید، خیلی سخت به دیوارهای اطرافتان توجه می کنید، چه برسد به یک اثر گرافیتی یا هنری نسبتا کوچک که خیلی راحت در هیاهوی شهری، ساخت و سازها یا داربست ها گم می شود. شاید هم دقیقا به همین دلیل است که دیوارها در بسیاری از شهرها، بوم نقاشی هنرمندان چریکی هستند: بی جلب توجه و ناشناس. خلاقیت و هنر غیر منتظره این افراد نه اجازه حضور در شهر را دارد و نه بابت این حضور حقی پرداخت می کند.

هنر پارتیزانی
آدم های کوچک اثر Slinkachu نمونه ای از هنر پارتیزانی

هنر شهری و هنر پارتیزانی

همانطور که در ابتدا گفتیم هنر شهری و پارتیزانی شباهت ها و همپوشانی های با همدیگر دارند. مثلا در هنر پارتیزانی و شهری هنرمندان اسم های مستعار دارند، مثل بنکسی، سیکس آرت یا جی آر. اما در عین ناشناسی هویتشان را با حضوری غافلگیرکننده به رخ می کشند، البته این ناشناسی به دلیل در امان ماندن از پیامدهای قضایی نقاشی بی اجازه در فضای شهری هم هست. برای خیلی از شهروندان مخصوصا در شهرهای بزرگ، تفاوت چندانی بین گرافیتی و تخریب فضای شهری وجود ندارد.

این هنرمندان هم بین ما حضور دارند اما این لزوما به این معنی نیست که در جریان اصلی هنر، موفقیت چندانی به دست می آورند. البته همیشه هم اینطور نیست، مثلا بنکسی با وجود ناشناس بودن، تبلیغات و گفتگوهای زیادی در باره خودش ایجاد کرده است، او نمایشگاه می گذارد و کارهایش را می فروشد؛ نمایشگاه بنکسی در موزه شهر بریستول و گالری این شهر، سی امین نمایشگاه پربازدید جهان در سال گذشته بود.

میانگین امتیازات ۵ / ۵. تعداد امتیازات ۳۴

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این مطلب را از دست ندهید

جذابترین نمونه های مبلمان شهری اروپا و آمریکا

زندگی در شهرهای بزرگ همیشه با عجله و استرس همراه است. طراحان برای حل این مشکل سعی می کنند …