صفحه اصلی خواندنی ها فضاهای عمومی سکوت رسای بزرگان روم از باستان تا رنسانس

سکوت رسای بزرگان روم از باستان تا رنسانس

۲

در زمان های ناامیدی، برای کاهش ترس و اضطرابمان به طور غریزی به آینده روشن پیش رو فکر می کنیم؛ به فرداهایی روشن که ما را از سختی های اکنون می رهاند. اما در همین حین، همچنان برای امیدواری، پندگیری و آرامش نگاهی به گذشته داریم. هنرمند ایتالیایی فدریکو پستیلی (Federico Pestilli) دقیقا می دانست که بحران ویروس کرونا در ایتالیا چقدر جدی است –او برای تقریبا سه هفته در زادگاهش، رم، در قرنطینه است- و در پاسخ به نگرانی های ناشی از آن و رسیدن به آرامش، از گذشته درخشان کشورش کمک گرفت.

پستیلی آخرین سری عکس هایش را پیش از آنکه کشورش وارد تعطیلی همگانی شود، در یک صبح آفتابی بهاری در باغ های ویلای بورقیس گرفته بود. او در این مجموعه عکس، مجسمه های سنگی شخصیت های برجسته رومی و ایتالیایی را در حالی به تصویر کشیده است که به طور ترسناکی ماسک زده بودند؛ تصویر این مجسمه ها که از ژولیوس سزار تا دانته، آنردئا پالادیو و میکل آنژ تا کریستوفر کلمب را شامل می شود، به گونه ای ثبت شده که حالتی نامطمئن بین امید و ترس را القا می کنند.

این عکس ها به طرز عجیبی ظریف و در عین حال موجز هستند و اوضاع ذهنی کنونی جهان را به تصویر کشیده اند.

پستیلی درست از زمانی که این پاندمی شمال اروپا را فلج می کرد، از یک پروژه حیات وحش در ییلاقات به سمت رم بازگشت. گرچه شهر هنوز تحت قرنطینه رسمی نرفته بود، اما وخامت اوضاع کاملا مشهود بود.

یک پروژه عکاسی با شروع کرونا در ایتالیا

بزرگان امیدواری و بی انتهایی سختی های سرنوشت بشریت را یادآوری می کنند

پستیلی می گوید: «خیابان ها در شرف تبدیل شدن به بیابان بودند. حس و حال خوشایند شهر، در حال تبدیل شدن به یک فاجعه قریب الوقوع بود.» او یک روز که در خانه اش در حال کار کردن بود، احساس خستگی و بی حوصلگی کرد و برای یک پیاده روی به بیرون رفت. «به نظر می رسید آخرین روزهای مجاز برای رفت و آمد باشد.» بنابراین فردای آن روز با دوربینش به باغ های ویلای بورقیس رفت؛ یک پارک بزرگ با مناظری پاناروما از شهر و مجسمه های شخصیت های مشهور ایتالیایی، که فضای باغ را آراسته کرده بودند.  
«مطمئن نبودم که پلیس ها در آن منطقه در حال نگهبانی هستند یا نه؟ به همین دلیل محتاطانه عمل کردم و به آهستگی به این سو و آن سو می دویدم. فیلم دوربینم را بارگذاری کردم، نور دستگاه را چک کردم، ماسک را روی اولین مجسمه قرار دادم و دوبار عکاسی کردم؛ یک شات تمام قد و یک کلوز آپ. سپس این مسیر را برای دیگر مجسمه های مشهور پیش گرفتم تا آرامش مورد نظرم را در چشمان سنگی شان یا در آن هوای مطبوع بهاری بیابم. کدام هدفم بود هنوز نمی دانم.»
برای یک فرد خارجی به نظر طبیعیست که یک هنرمند ایتالیایی از تاریخ غنی کشورش الهام بگیرد، اما همانطور که پستیلی توضیح می دهد این کار در واقع غیرمعمول است. پسیلی می گوید: «برای ما اشاره به گذشته معمولا ایده خوبی نیست. زیرا همانطور که محتمل است به کلیشه سقوط کنیم، محتمل است که مخاطبان خارجی را خسته کنیم.»
ولی آنچه در شرایط عادی صدق می کند، در شرایط فوق العاده (مثل آنچه که در آن گرفتاریم) صادق نیست.  هنرمندان، نویسندگان و دانشمندان تحسین شده که پستیلی تصاویر غافلگیرانه ای از آنان ثبت کرده، به ما یادآوری می کنند که بشریت مصیبت های بدتری از آنچه که در حال وقوع است پشت سر گذاشته است. پستیلی در این باره می گوید: «یادآوری آنان، نشانه ای از امیدواری و بی انتهایی سختی های سرنوشت بشریت است.»

یک پروژه عکاسی با شروع کرونا در ایتالیا

ماسک استعاره از سکوت رسا و سهمگین سراسر جهان است

گرچه این هنرمندان و بزرگان برجسته با ماسک به تصویر کشیده شده اند، اما در این تصاویر، ماسک استعاره ای قوی برای سکوتی پر صداست که یکباره خیابان های رم و دیگر شهرهای ایتالیا و سراسر جهان را در بر گرفته است و همچنان رسا و بلند فریاد می زند.
شاعر مدرنیست ایتالیایی جوزف اونگارتی از میان سنگر های فرانسه در طول جنگ جهانی اول نوشت: ما همچون برگ هاییم… در پاییز … روی درختان. اما این شعر می توانست به خوبی در خانه ای در قرنطینه یا در یک راهروری بیمارستان نوشته شود. نقل قول هایی مانند این شعر با همراهی عکس های پستیلی می توانند شاعرانه، امیدوارانه و هوشیارانه باشند و به روح کشور صدایی رسا ببخشند.
این سخنان مانند ویروس کرونا، بیدارباشی برای دست کشیدن از غارت طبیعت و خراب کردن سیاره مان است. اندیشمند دوره رنسانس، جوردانو برونو، در یک پیش بینی دلسردکننده از تاثیرات تغییرات آب و هوایی و کاهش منابع طبیعی گفته است: «زمانی می رسد که بشر قدرت بی رحمانه طبیعت را کشف کند.»
پستیلی می گوید: «حس ترس و وحشت، پیش از آسیب بحران مرا به فکر فرو برده است.»  او اضافه می کند ما دهه ها ناشنوا بودیم و کوید -۱۹ تنها آخرین نتیجه خواسته های کورکورانه ما است.
گالیله هم گفته است: «چیزها به طور نامرئی به هم مرتبطند. کسی نمی تواند گلی را بچیند بدون آنکه به ستاره ای آسیب زند.»
بنابراین اگر برای بیرون آمدن از کابوس فعلی قدم مثبتی نیاز باشد، آن چیزی نیست جز احترام به طبیعت.

برگرفته از: یتزر

میانگین امتیازات ۵ / ۵. تعداد امتیازات ۳۵

۲ نظر

  1. فنی زاده

    ۱۳۹۹/۰۵/۱۴ ساعت ۲۱:۰۱

    گالیله هم ماسک زده باز عده ای در جهان اعتقاد ندارند به کرونا.

    پاسخ دهید

  2. یونس پور

    ۱۳۹۹/۰۵/۱۴ ساعت ۲۱:۰۲

    به یادگار می ماند چنین تصاویری برای آیندگان.

    پاسخ دهید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این مطلب را از دست ندهید

پشت پرده های کشیده چه می گذرد؟

معماری و طراحی داخلی ایرانی از ویژگی های چشمگیر فرهنگ و هنر ایرانی است. این معماری و طراحی…