صفحه اصلی خواندنی ها فضاهای عمومی جهان بدون زندان چه شکلی خواهد داشت؟

جهان بدون زندان چه شکلی خواهد داشت؟

۲
چه می شد اگر فضاهایی مثل زندان ها و کانون های تربیتی، که معمولا غم انگیز و سیاه هستند کارکرد درمانی هم داشتند و تنها مکانی برای محدود کردن آدم ها نبودند؟ دانا ون بورن، معمار و طراح دکوراسیون داخلی به این سوال فکر کرده و ساختمان هایی طراحی کرده که برای افراد داخلشان، هم یک مجموعه تربیتی هستند و هم یک درمانگاه و محلی برای آموزش و نوآوری. در واقع او یک جهان بدون زندان را روایت کرده است.
denitte

چه می شد اگر فضاهایی مثل زندان ها و کانون های تربیتی، که معمولا غم انگیز و سیاه هستند کارکرد درمانی هم داشتند و تنها مکانی برای محدود کردن آدم ها نبودند؟ دانا ون بورن، معمار و طراح دکوراسیون داخلی به این سوال فکر کرده و ساختمان هایی طراحی کرده که برای افراد داخلشان، هم یک مجموعه تربیتی هستند و هم یک درمانگاه و محلی برای آموزش و نوآوری. در واقع او یک جهان بدون زندان را روایت کرده است.

جهان بدون زندان
جهان بدون زندان

فضایی برای یادگیری و مشاوره

در سیستم قضایی آمریکای، نوجوانان و افراد کم سن و سالی که جرمی مرتکب می شوند، به زندان نمی روند. آن ها ابتدا به مراکز تربیتی و آموزشی فرستاده می شوند تا دادگاهشان برگزار شود. ویسنته مارتینز هجده ساله هم یکی از همین نوجوانان بود که به جرم رانندگی با ماشین دزدی، به مرکز نوآوری و تادیب نیویورک فرستاده شد.  مرکزی که خود، از بازسازی یکی از خانه های موادفروشی در نیویورک ساخته شده بود. مرکز نوآوری سیراکیوز که توسط دانا ون بورن طراح آمریکایی طراحی شده، ساختاری جمعی و دایره ای شکل دارد که به داوطلبان، کارمندان و اعضای مختلف جامعه اجازه می دهد دور هم بنشینند و  در جلسات مشاوره شرکت کنند. افرادی که در این مرکز نگهداری می شوند را قاضی های جنایی یا حتی اعضای خانواده ها معرفی می کنند. ویسنته می گوید حضور در این مرکز، درست مثل یک بازی بیسبال آرامبخش است.

جهان بدون زندان
جهان بدون زندان

یک هنرمند دو رگه با آرزوهای بزرگ

دانا ون بورن چهل و هفت ساله، چند سال پیش یک شرکت غیرانتفاعی برای طراحی داخلی و مشارکت در ساخت فضاهای قضایی و زندان ها تاسیس کرد و بقیه عمر معماری اش را برای پاسخ دادن به همان سوال اولیه می گذراند که  «جهان بدون زندان چه طور خواهد بود؟». تد تاک معروفش در مورد همین موضوع را هم می توانید این جا ببینید.  او در شهر آتلانتا یک مرکز دارالتادیب را نوسازی کرد و در سان فرانسیسکو هم مرکزی سیار برای زنان بی خانمان و پناهجو ساخت. زنانی که روزها را در گرمخانه ها و پارک ها می گذرانند اما  اغلب، شب ها جایی برای رفتن ندارند. دانا کودکی اش را در یک شهرک تمام سفیدپوست با مرزهای مشخص و قوانین سختگیرانه برای عدم ورود سیاهپوستان گذرانده و به همین دلیل، به عنوان یک سیاهپوست دورگه همیشه می گوید که با احساس «بی ریشه بودن» بزرگ شده است. شاید همین کمبود تنوع نژادی و زندگی بدون فراز و نشیب در کودکی، او را به فکر طراحی بناهایی انداخت که «همه» بتوانند از آن ها استفاده کنند.

جهان بدون زندان
جهان بدون زندان

مرکز نوآوری سیراکیوز، یادمانی علیه خشونت

این ساختمان، سه سال پیش در محله فروتول (Fruitvale) در منطقه سیراکیوز نیویورک افتتاح شد. محله ای نسبتا پرخطر که در سال ۲۰۰۹، یک جوان سیاهپوست در آن توسط یک پلیس به قتل رسیده بود. در طول فرایند ساخت این ساختمان، وورک شاپ های رایگانی در حاشیه ساختمان برای افراد عادی برگزار می شد تا معماری و طراحی داخلی یاد بگیرند. هدف نهایی و اجراییِ مرکز نوآوری سیراکیوز، استفاده مجدد و تطبیقی از یک ساختمان در مرکز شهر بود. بازسازی و طراحی مرکز در سال ۲۰۱۶ تمام شد و حالا میزبان افرادی است که برای دوباره ساختن زندگی شان در آن اقامت دارند.

جهان بدون زندان
جهان بدون زندان

طراحی داخلی این مرکز چه کمکی به افراد می کند؟

درست مثل تمام فضاهای دیگری که ون بورن طراحی کرده، پنجره های بزرگ، اتاق های وسیع و حیاتی نورگیر دارد. علاوه بر اتاق های مشاوره، سالن های تمرین و ورزش و غذاخوری بزرگ، سوییت های کوچکی برای افرادی در آن دیده می شوند که در مرکز اقامت دارند. هر کدام از سوییت ها یک اشپزخانه کوچک و یک فضا برای پذیرایی و خواب دارند.

جهان بدون زندان
جهان بدون زندان

اتوبوس هایی که مدرسه می شوند

ون بورن علاوه بر فضاهای دارالتادیبی و زندان های کاربردی، به پروژه های خیریه زیادی کمک می کند. یکی از آن ها، پروژه کلاس های درسِ سیار هستند که در محله های فقیرنشین و خشن شهر سان فرانسیسکو که معمولا نوجوانان در آن ها به سمت مواد مخدر کشیده می شوند، آموزش رایگان ارائه می کنند. در این پروژه، اتوبوس های شهرداری سان فرانسیسکو بازسازی و با اضافه شدن میز، صندلی، کتابخانه و میز نهارخوری و البته اینترنت وای فای به کلاس درسی جذاب تبدیل می شوند که می تواند هر روز در یک مکان متفاوت کار کند. ون بورن در این پروژه ها از اتوبوس های قدیمی شهرداری استفاده کرد که به خاطر موتورهای فرسوده شان چندان عملکرد خوبی در سطح شهر نداشتند و این بهترین استفاده ای بود که می شد از آن ها کرد.

میانگین امتیازات ۵ / ۵. تعداد امتیازات ۳۵۸

۲ نظر

  1. محبوبه محمدی

    ۱۳۹۹/۰۵/۱۴ ساعت ۱۹:۲۹

    معماری و طراحی این چنین می توانند از یک مقوله زیبایی شناسانه و یا حتی کاربردی به معانی فراتر دست یازند.

    پاسخ دهید

  2. ندا آقایی

    ۱۳۹۹/۰۵/۱۴ ساعت ۱۹:۳۳

    زندان جای بچه ها نیست و این مراکز باید در همه جهان جای زندان و مراکز تیره و تار اصلاح و تربیت را بگیرند.

    پاسخ دهید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این مطلب را از دست ندهید

۲۰ نکته طلایی دکوراسیون داخلی خانه های کوچک

با وجود چالش های گوناگونی که زندگی در خانه های کوچک به همراه دارد، طراحی دکوراسیون این خان…