صفحه اصلی خواندنی ها فضاهای عمومی به افتخار همه نامه هایی که به مقصد رسیده اند

به افتخار همه نامه هایی که به مقصد رسیده اند

۲
موزه ارتباطات

«روز سوم مرداد ۱۳۱۳، یکصد و بیست عدد کارت دعوت برای افتتاح عمارت جدید پست که دو روز بعد یعنی ۵ مرداد انجام می‌گرفت، برای نمایندگان و رییس مجلس از طرف رییس‌الوزرا ارسال شد.» این جملات بخشی از کتاب یادگار عمر نوشته دکترعیسی صدیق، نویسنده و سیاستمدار قبل از انقلاب، است که به گشایش ساختمان پست به عنوان یکی از زیباترین و عظیم ترین پروژه های آن زمان اشاره می کند. ساختمانی که به رغم معماری و طراحی بی نظیرش، امروزه برای بسیاری از ما به فراموشی سپرده شده است. اما ۲۷ اردیبهشت، روز ملی ارتباطات، بهانه خوبی شد تا به سفری در طول تاریخ برای آشنایی بیشتر با پیشینه و معماری داخلی ساختمان پست و تلگراف و موزه ارتباطات بپردازیم.

موزه ارتباطات

ساختمان تلگرافخانه، محل اولین موزه پستی ایران

اولین موزه پست ایران در ساختمان تلگرافخانه تهران در سال ۱۳۱۳ افتتاح شد. ساختمانی که توسط معمار روس تبار مقیم ایران، نیکولای مارکف (Nikolai Markov)، در سال ۱۳۰۵ در میدان توپخانه، میدان امام خمینی کنونی، کلنگ آن زده شد و در سال ۱۳۰۷ میرزا علیخان بخش غربی ساختمان را به اداره تلگراف تبدیل کرد. البته تا سال ۱۳۱۰، تکمیل بنای کلی این ساختمان طول کشید. اغلب کارشناسان این بنا را نمادی از معماری اروپایی می دانند که در آن تا حدودی سعی شده از معماری ایرانی نیز الهام گرفته شود، الهامی که شاید بتوان گفت در حد طاق های قوس دار موجود در آن بوده است. دلیل این سطح از تاثیرپذیری از سبک معماری اروپایی را اغلب در این می دانند که هدف ساخت بنایی متفاوت از بناهای قبلی بود که در عین حال مردم به آن برای ارسال نامه ها و دیگر بسته های خود اعتماد کنند.

تخریب ساختمان تلگرافخانه

متاسفانه به دلایل نامعلومی در سال ۱۳۴۹ ساختمان تلگرافخانه همچون برخی دیگر از بناهای زیبای آن زمان از جمله عمارت شهرداری، تخریب شد و به این صورت بود که عناصر متعلق به موزه به بخش غربی عمارت اداره پست منطقه باغ ملی منتقل شدند، محلی که به اداره گمرکات پست اختصاص داشت. اما خوشبختانه این پایان کار نبود و بازسازی های زیادی در راه بودند تا ما به آنچه امروزه آن را با نام موزه ارتباطات می شناسیم برسیم.

موزه ارتباطات

احیای موزه پست بعد از بیست سال

بیست سال بعد در سال ۱۳۶۹، کاربری تازه ای برای بخش غربی بنا در نظر گرفتند و آن کاربری چیزی نبود جز تاسیس مجدد موزه پست. در این راستا، اشیای موزه به این بخش انتقال داده شد و موزه کار خود را رسما در تاریخ دهم بهمن ۱۳۶۹ شروع کرد.

از موزه پست تا موزه ارتباطات

سازمان امور اداری و استخدامی کشور در اسفند ماه ۱۳۷۴، نام موزه پست را به موزه وزارت پست و تلگراف و تلفن تغییر داد. این نام نیز خیلی دوام پیدا نکرد و چهار سال بعد به موزه پست و مخابرات تغییر پیدا کرد. تهرانی ها طی ۱۵ سال بعد این بنا را به این نام می شناختند، تا اینکه بالاخره در سال ۱۳۹۳، نام موزهارتباطات برای این عمارت زیبا انتخاب شد. البته ناگفته نماند که تحت تاثیر بازسازی های انجام گرفته ، لقب «زندگی دوباره یک موزه» را نیز به آن دادند.

موزه ارتباطات

بخش های مختلف موزه ارتباطات

ساختمان دوطبقه موزه ارتباطات شامل بخش های هیجان انگیز زیادی است که شما را به دنیای دیگری، فراتر از پیشرفت های تکنولوژی امروزی که حسابی به آن عادت کرده ایم، می برند:

  • سالن تمبرهای داخلی و خارجی: این بخش بهشت تمبر دوستان است، چرا که انواع تمبرهای داخلی مربوط به دوره های قاجار، پهلوی و جمهوری اسلامی در آن به نمایش درآمده اند. همچنین دو ویترین مربوط به کلیشه ادیسون و کلیشه تمبر احمدشاه در این قسمت وجود دارد.
  • سالن مخابرات: در این سالن سفر تاریخی شما برای آشنایی با اولین ابزارهای به کار برده شده در این حوزه آغاز می شود. از جمله دستگاه هایی که در این بخش پیدا خواهید کرد می توان به دستگاه های تلگراف، تلکس، تله تایپ، تلفن های صد شماره ای قدیمی، بیسیم و تلفن های مغناطیسی رومیزی اشاره کرد.
  • غرفه وزرا: غرفه وزرا یا تشریفات شامل تصاویر مربوط به وزرای پست و تلگراف و تلفن، از علی قلی خان مخبرالدوله -اولین وزیر وزارت تلگراف- تا وزیر وقت وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات است.
  • کتابخانه موزه: کتابخانه ای که شامل منابعی به زبان های فارسی، لاتین، فرانسوی و غیره در زمینه تاریخچه پست و تلگراف و تلفن بوده و در آن به روی پژوهشگران و علاقه مندان باز است.
  • سالن کنفرانس: سالنی واقع در طبقه دوم موزه ارتباطات که از آن برای جلسات اداری و سخنرانی های مطبوعاتی استفاده می شود.
موزه ارتباطات

سبک معماری موزه ارتباطات

این بنا یکی از اولین ساختمان های اداری بود که در مجموعه نظامی میدان مشق ساخته می شد و به همین دلیل سعی شد با کمک گرفتن از سبک هایی غربی همچون باروک و آرت دکو، اثر متفاوت و منحصر به فردی خلق شود. از جمله ویژگی های سبک باروک که شروع آن به قرن ۱۶ میلادی در ایتالیا برمی گردد، می توان به استفاده از رنگ های پرشور و روشن، ظاهر نمایشی، دکور باشکوه برای نمای بیرونی بنا، گنبدهای بیضی شکل و استفاده از گچ بری که اغلب در بنای اولیه این عمارت شاهد آن بوده ایم، اشاره کرد.

سبک آرت دکو که به معنای هنر تزیینی است، نسبت به باروک عمر کوتاه تری داشته و مبدا آن نیز فرانسه است. تاکید آرت دکو بر استفاده از اشکال هندسی، فلز کاری، نقاشی های دیواری و خطوط زیگزاگ است و هر چند به نسبت کمتر اما باز هم شاهد استفاده از آن در این بنای چشم نواز هستیم.

در کنار شما سفری به دل تاریخ، از تلگرافخانه تا موزه ارتباطات را تجربه کردیم. سفری که امیدواریم شما را به بازدید حضوری (هرچند دوباره یا چندباره) از این عمارت زیبا تشویق کند و دیگر شاهد حضور اسم آن در لیست خلوت ترین موزه های تهران نباشیم.

میانگین امتیازات ۴.۹ / ۵. تعداد امتیازات ۳۶

۲ نظر

  1. nafas

    ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۹ ساعت ۰۱:۲۸

    کاش ساعت کاریش رو هم میذاشتین ،والا ما که هروقت رفتیم اون سمتها یا بسته بود یا در حال تعمیر …
    ولی مطلب خوب بود دوست دارم یهو کلی اطلاعات به راحتی گیر بیارم 😁

    پاسخ دهید

  2. احدی

    ۱۱ مرداد ۱۳۹۹ ساعت ۱۷:۴۶

    درباره موزه مبل هم بنویسید.

    پاسخ دهید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این مطلب را از دست ندهید

هتل های شگفت انگیز و زیبایی که هوش از سر می پراند

تجربه اقامت در هتل های مختلف تفاوت چندانی ندارد و همه آنها _ با چند ستاره کمتر یا بیشتر _ …