صفحه اصلی خواندنی ها طراحان مینورو یاماساکی معمار مرکز تجارت جهانی و دانشگاه شیراز

مینورو یاماساکی معمار مرکز تجارت جهانی و دانشگاه شیراز

۰
مینورو یاماساکی

اگر تمام آثار این معمار را کنار هم بگذاریم به سختی می شود حدس زد که یک نفر کار طراحی و ساختشان را به عهده داشته: مجموعه آپارتمان های پرو لژو در آمریکا، مرکز تجارت جهانی، مجموعه هایی در دانشگاه های وین استیت، بتلر و شیراز! گرچه آپارتمان های مسکونی و مرکز تجارت جهانی نماندند تا قرن بیست و یکم را ببینند اما معماری و البته معمارشان هنوز دوران اوج معماری مدرن است. به مناسبت سالروز تولد مینورو یاماساکی (یکم دسامبر ۱۹۱۲) با این معمار برجسته بیشتر آشنا می شویم و آثارش را بررسی می کنیم.

مینورو یاماساکی
مینورو یاماساکی

مینورو یاماساکی

وقتی مینورو یاماساکی (Minoru Yamasaki) (1986-1912) با طراحی هایش در حال به تصویر کشیدن «رویای آمریکایی» بود، همزمان حجم زیادی از نژادپرستی بومی را تحمل می کرد. او موفقیت حرفه ای و شهرت جهانی اش را به عنوان یک معمار در اقلیت به دست آورد که «دیگری» محسوب شدندش، او را از فرهنگ معماری شرق آمریکا بعد از جنگ جهانی دوم متمایز می کرد. او در سیاتل به دنیا آمد ودر خانواده ای ژاپنی، مهاجر و فقیر بزرگ شد. از همان کودکی در معرض انواع تبعیض نژادی بود، تبعیض هایی که در طول سال های رشدش، کم کم آن ها را پذیرفت. او در مصاحبه ای با مجله تایم گفت که تجربه شخصی به او آموخته که تعصب و نژادپرستی می توانند خیلی راحت خودآگاهی و فرایند فکری افراد را تحت تاثیر قرار دهند.

موفقیت در معماری و مبارزه با تبعیض نژادی

اولین جرقه های علاقه به معماری وقتی در ذهنش خوردند که یکی از اقوام دورشان که تازه از این رشته فارغ التحصیل شده بود از ژاپن به دیدنشان آمد. یاماساکی ریاضی خیلی خوبی داشت و خیلی راحت وارد دانشگاه واشنگتن شد. خرج دانشگاهش را از طریق کار در یک کارخانه کنسرو ماهی به دست آورد که هفته ای هفتاد ساعت در آن کار می کرد. او می خواست تبعیض بی مورد آمریکایی ها را درمورد نژاد خودش بشکند و به گفته خودش «به زندگی خود و اطرافیانش معنی ببخشد».

بعد از فارغ التحصیلی اش در سال ۱۹۳۴ به نیویورک مهاجرت کرد و ده سال در پروژه های بزرگ برای شرکت های معماری کار کرد. بعد از این دوره ده ساله بود که شرکت اسمیت، هینچمن و گریلز (Smith, Hinchman & Grylls) به دیترویت جذبش کرد و او تبدیل به طراح اصلی این شرکت شد تا پروژه ها را به سمت دوران مدرن هدایت کند. در سال ۱۹۶۳ او شرکت خودش را راه اندازی کرد و چندین مورد از بلندترین برج های دنیا را ساخت، برج هایی که خیلی از آن ها روی جلد مجله تایم رفتند، حتی در این زمان دوست نداشت به حومه های ثروتمندنشین دیترویت نقل مکان کند و اصالت نژادی خودش را در قالب محله‎های مجلل آن شهر نمی دید.

مرکز علوم پاسیفیک

اولین پروژه بزرگش مرکز علوم پاسیفیک (Pacific Science Center) در سیاتل بود که به قوس های نمادینش شناخته می شود و در سال ۱۹۶۲ توسط شهرداری این شهر سرمایه گذاری شد. آپارتمان های پرو لژو (Pruitt-Igoe) در سنت لوییس یکی از دیگر پروژه های معروفش هستند که در ۱۹۵۵ ساخته شدند. با وجود عشقش به معماری سنتی ژاپنی، این آپارتمان ها بتنی، مدرن و بسیار غربی هستند. این مجموعه آپارتمان ها مشکلات ساختاری زیادی داشتند و همین باعث شد در سال ۱۹۷۲ یعنی کمتر از بیست سال بعد از تولدشان تخریب شوند.

مرکز تجارت جهانی

او در سال‌های دهه پنجاه و شصت ساختمان های اداری زیادی را با خلاقیت و شیوه کاری مخصوص به خودش طراحی کرد که این طراحی ها در نهایت منجر به ساخته شدن دو برج ۴۱۰ متری تجارت جهانی (World Trade Center) در سال ۱۹۶۴ شدند. این ساختمان ها هم مثل بسیاری از طراحی های او جزئیات ظاهری شبیه به معماری گوتیک داشتند، جزئیاتی مثل پنجره های عمودی بلند. شاید برای شما هم جالب باشد که این پنجره ها زاده ترس خودش از ارتفاع بودند.

خوابگاه دانشگاه شیراز و مرکز همایش دانشگاه وین استیت

یاماساکی همچنین ساختمان خوابگاه شیراز را در ایران طراحی کرد که این پروژه با مصادف شدن با انقلاب سال ۵۷ ناتمام ماند اما امضای منحصر به فردش را می‌ شود در این ساختمان دید. اما این تنها ساختمان دانشگاهی نیست که او طراحی کرده. کیفیت ویژه و طراحی بی ‎مانند او مرکز همایش دانشگاه وین استیت (Wayne State University) هم به چشم می خورد. این ساختمان از خاطرات یاماساکی از سفرهای مختلفش الهام گرفته شده و برخلاف کارهای قبلی اش که ساختارهایی جمع و جور و جعبه مانند با الهام از کارهای لودویگ میس داشتند، قاب های فلزی و دیوارهای شیشه ای و آجری دارد. دانشگاه هاروارد هم جز آثار همین طراح است.

یاماساکی ذاتا و در صمیم قلب یک مهندس بود و وقتی به بهترین عملکردش می رسید که چالشی ساختاری یا معماری پیش رو داشت. او لودویگ میس معمار آمریکایی آلمانی را می ستود و همزمان به نقش تعیین کننده و بنیادی فناوری در معماری ایمان داشت.

فرودگاه بین المللی سنت لوئیس

بتن و سیمان از موادی بودند که در کارهای او زیاد تکرار می شوند و اگر تنها نمای مورد استفاده اش نباشند، قطعا یکی از امضاهای معمارانه اش به حساب می آیند. اولین استفاده فوق العاده ای که از بتن داشت، در فرودگاه بین المللی سنت لوئیس (St.Louis Lambert International Airport) بود. این فرودگاه، «اولین فرودگاه عصر مدرن» محسوب می شود که در زمان خودش قرار بود تعداد پروازهای داخلی و خارجی را افزایش بدهد. این فرودگاه از ایستگاه بزرگ مرکزی نیویورک (New York’s Grand Central Station) الهام گرفته شده بود و سه طاق استوانه ای بزرگ دارد که محوطه خرید بلیط و انتظار را مشخص می کنند. برای ساخت این طاق های بزرگ سی و دو متری، تیم بزرگی از مهندسان دور هم جمع شدند، مهندسانی مثل «آنتون تدوسکو» اتریشی. یک پروژه بلندپروازانه که در نهایت اجرا شد.

یاماساکی اکتشافات کاری اش را در این مسیر دنبال می کرد: تجربه هایی در ساخت با بتن پیش ساخته، به ویژه در طاق و قوس. این روش او برای ساخت فرودگاه دهران در امارات متحده عربی و در یک ساختمان کنگره در شیکاگو به کارش آمد، او در بتن به دنبال راهی می گشت تا ساختمان های بلندی که می سازد را بلندتر کند. با وجود این که به عنوان «معمار آسمانخراش» شهرت داشت، بعد از زمانی که از سوی کمیسیون مرکز تجارت جهانی در دهه شصت جایزه گرفت، تنها دو ساختمان بلند طراحی کرد.

میانگین امتیازات ۵ / ۵. تعداد امتیازات ۲۸

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این مطلب را از دست ندهید

آبی یا بنفش؛ طراحان با رنگ شهر کرونا زده را فتح می کنند

آبی یا بنفش ، قرمز، زرد و صورتی... شهری با دیوارهای شاد و رنگی و مبلمان متنوع، پیشکش بصری …