صفحه اصلی خواندنی ها طراحان مارسل بروئر و ابداع بی وزنی در طراحی

مارسل بروئر و ابداع بی وزنی در طراحی

۰
آثار مارسل بروئر

تعهد مارسل بروئر (Marcel Breuer) به سبکی (و حتی بی وزنی)، خود را در جستجوی طولانی اش برای فرم های جدید – و حتی مینیمال تر- مبلمان نشان داد. او این جستجو را در سال های دانشجویی اش در باهاوس (Bauhaus) وایمار شروع کرد و حتی وقتی استاد کارگاه های مبلمان هم شده بود، ادامه داد. بروئر برای سالن اجتماعات مدرسه، صندلی های تاشویی طراحی کرد که به اندازه خود فضا انعطاف پذیر بود و برای مجله مدرسه، پوستری طراحی کرد که روی آن عبارت «باهاوس فیلم» نوشته شده بود. فیلمی تایم لپسی از اکتشافات پنج ساله مدسه باهاوس در زمینه طراحی و معماری بود. در این مطلب، به اختصار از میان آثار مارسل بروئر مواردی را بررسی می کنیم که بروئر خود آنها را «Heavy lightness» می نامید.

آثار مارسل بروئر
آثار مارسل بروئر

سبکی در طراحی، مسیر مورد علاقه بروئر

مفهومی که در «باوهاوس فیلم» مورد بررسی قرار گرفت، سبک وزنی بی حد و مرز بود. در این فیلم، نوع بشر از زندگی با مبلمان بزرگ و تاج و تخت های نمادین و چوبی (یا آن طور که بعدها گفته شد، صندلی آفریقایی) به نشستن روی صندلی هایی رسید که در سبک ترین حالت ممکن، ساخته شده بودند.
وقتی مارسل بروئر در ۱۹۲۰ به باهاوس رفت، تنها ۱۸ سال داشت. در طول سال های فعالیتش آرام آرام از طراحی با گرایش های فولکلور، به یک حال گرا و حتی به آینده گرایی پیشرو بدل شد. در طراحی صندلی معروفش در سال ۱۹۲۶، از لوله های فولادی استفاده کرد و به جای چکش کاری، با خم کردن، آنها را فرم می داد. نشیمن این صندلی ها (به جای این که محکم روی پایه ای قرار بگیرد)، روی فضایی خالی بر قابِ صندلی یا بخش چرمی آن استوار شده بود. با این که بدنه صندلی با ساختار خطی اش جای نسبتا زیادی می گرفت، اما همچنان یکی از سبک ترین صندلی های موجود بود و می شد به راحتی آن را با دست جا به جا کرد.

آثار مارسل بروئر
آثار مارسل بروئر

سال های کار روی بی وزنی

پیشرفت در این مسیر، چندان ساده هم نبود. بروئر تا سال ۱۹۶۰ نتوانست پیستون های هیدرولیک را در طراحی صندلی جا بیاندازد. در همین سال ها بود که ابداع صندلی های لوله فولادی اش زیر سوال رفت و دچار مشکلات حقوقی در مورد حق ابداع صندلی ها شد و به تبع آن با مشکلات مالی هم مواجه گشت. با وجود همه این چالش ها، بروئر برای دست یابی به مبلمان سبک به ادامه داد. بعد از مهاجرت به برلین در ۱۹۲۸، زیبایی شناسی، بروئر را ازحوزه مبلمان، به معماری کشاند اما کارهای او در این دوره، تا حد زیادی به فضای داخلی محدود ماند. از جمله پروژه نسبتا رادیکالش خانه ورزشکار یا (House for a sportsman) که بر پایه انتقال پذیری و فضای باز طراحی شده بود (و در نمایشگاه ساختمان برلین در سال ۱۹۳۱ به نمایش درآمد).

آثار مارسل بروئر
آثار مارسل بروئر

در این سال ها سنتِ ساخت در باهاوس به خوبی پیش می رفت. این سنت بر ساختن نسخه های جدید از اشیا قدیمی و آشنا تمرکز داشت. این شیوه تفکر در باهاوس، از اکتشاف ویژگی های مواد و آموزش های مبدعانه در درک بصری به وجود آمد. اما در همین زمان، عنصر سومی هم وارد ماجرا شد که چیزی نبود جز محاسبات ریاضی از دنیای مهندسی. مفهومی که بروئر برای اولین بار در کارخانه هوا فضای جانکرز (Junkers) در شهر دسا (Dessau) با آن روبرو شد. بعضی ها می گویند استفاده او از آلومینیوم سبک در طراحی مبلمان، از تاثیرات همین کارخانه بوده است. اما اگر به آینده بروئر فکر کنیم (آینده ای که او با علامت سوال های فراوان روی پوستر فیلم نشانش داده بود) تاثیر سال های مهاجرت و خانه به دوشی او از زوریخ به بوداپست و از لندن به کمبریج را نباید دست کم گرفت. سال هایی که هیتلر در آلمان روز به ر وز قدرتمند تر می شد و این معمار یهودی-مجارستانی به دنبال کار از کشوری به کشور دیگر می رفت.

آثار مارسل بروئر
آثار مارسل بروئر

سال ۱۹۳۸ بود که او بالاخره ساکن هاروارد شد و یک شرکت کوچک مشترک راه اندازی کرد. کار اصلی این شرکت، ساختنِ خانه های چوبی سبک بود و شریک او والتر گروپیوس _ استاد و هم قطارش در باهاوس _ بود. ده سال بعد، وقتی که یک مدل از خانه هایش را در موزه هنر مدرن به نمایش گذاشت، شرایط شرکت به کلی عوض شد. او سپس کارهایش را در مقر یونسکو در پاریس به نمایش درآورد و نامش بیش از پیش سر زبان ها افتاد. دفتر کار او در سال های ۱۹۶۰، (به نیویورک منتقل شد) و اوج دوران کاری اش را سپری می کرد. تقریبا همه آمریکایی ها بناهای بزرگی را که در بلوک هایی مجزا قرار داشتند (و از سنگ و سیمان ساخته شده بود) دیده بودند ، و می دانستند که همه آنها کار این طراح مجارستانی است. شاید بشود معروف ترین اثر بروئر در آمریکا را موزه هنر آمریکایی ویتنی (Whitney Museum of American Art) دانست که درهمان سال ساخت یعنی ۱۹۶۴، مطبوعات و رسانه ها نامش را «دژی برای هنر» گذاشته بودند.

آثار مارسل بروئر
آثار مارسل بروئر

چه چیزی او را از «سبک مثل هوا» به «دژ» هدایت کرد و علت این همه تغییر مسیر چه بوده است؟ آیا روش کار بروئر عوض شد یا مفاهیمی که به آن ها اعتقاد داشت، تغییر کرده اند؟ آن چه در طول سال های از بروئر به یادگار ماند _ فارغ از تغییرات آثارش در اروپا و آمریکا _ تجربه اندوزی روی ماده و جستجو سبکی و کم وزنی بود. این بخش از مصاحبه اش را که با تلویزیون ملی مجارستان انجام داده است را ببینید:
«دنیای مدرن، سنت و روشی برای روزهای هشت ساعته اش، نورپردازی الکتریکی اش، گرمایش و سرمایش مرکزی و ذخایر آبش ندارد. هر کدام از ما یا به طور کلی با این شیوه های مدرن منطبق یا از آن متنفر می شویم. می تواند امید به تغییر زنان و مردانی داشته باشد که آرامششان را در زندگی مدرن از دست داده اند. به باور من، تزئین کردن خانه با شیروانی ها و تخت های سنتی راه حل نیست. این دکورها، فقط شکاف بین واقعیت و ظاهر را بیشتر می کند.»

میانگین امتیازات ۵ / ۵. تعداد امتیازات ۳۶

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این مطلب را از دست ندهید

به‌زودی چشم گیمرهای جهان به مبلمان گیمینگ ایکیا_ایسوس روشن خواهد شد

با افزایش روزافزون تعداد روزافزون گیمرها در سراسر جهان (در حال حاضر دو و نیم بیلیون نفر) ا…