صفحه اصلی خواندنی ها طراحان مارسل بروئر؛ باسیکل ران طراحان

مارسل بروئر؛ باسیکل ران طراحان

۰
مارسل بروئر

مردی که امروز می خواهیم در موردش صحبت کنیم، معمار یکی از معروف ترین و زیباترین ساختمان های دنیاست: مرکز یونسکو در پاریس. اما غیر از این ساختمان بلند و مهم، این معمار و طراح مجارستانی کارهای زیادی را در عصر آسمان خراش ها و گذار شهرها از سازه های سنتی به ساختمان های بلند به جا گذاشت. مارسل بروئر که همچنین به عنوان طراح مبلمان هم شناخته می شود صندلی را به عصر جدیدی برد و صندلی معروفش واسیلی یک نوآوری تاثیرگذار در صنعت مبلمان بود، در این مطلب، به مناسبت بیست و یکم ماه می سالروز تولدش، او را بیشتر می شناسیم.

جوانی مارسل بروئر و آغاز فعالیت هنری

مارسل لاهوس بروئر (Marcel Breuer) که دوستانش در کودکی «لایکو» صدایش می کردند، در مجارستان به دنیا آمد و مثل خیلی از هنرمندان دیگر، در هجده سالگی شهرش را در جستجوی آموزش هنری ترک کرد. مارسل یکی از اولین و جوان ترین هنرمندان مکتب باوهاوس بود، یک مکتب هنری تندرو و بسیار ویژه که توسط والتر گروپیوس و بعد از جنگ جهانی اول پایه گذاری شد. در ۱۹۲۵ بود که مدرسه باهاوس، به شهر دسو در آلمان نقل مکان کرد و مارسل هم به آن جا رفت تا اعضای بزرگ و معروفی مثل کاندینسکی، آلبر و پل کله را از نزدیک ببیند و همین ملاقات، به حضورش در دپارتمان معماری این مکتب به عنوان استاد منجر شد.

آشنایی با بزرگان طراحی

در سال های دهه بیست و سی میلادی، فروش طراحی تنها منبع درآمد بروئر بود. طراحی هایی که قیمت زیادی نداشتند و معمولا هم بینشان فاصله می افتاد. این طراح که اولین بارقه های شهرتش را با دوچرخه معروفش تجربه کرد، با بزرگانی مثل میس ون در روهه (Rohe) و میِز (Mies) هم رفت و آمد داشت و از آن ها تاثیراتی می پذیرفت که بعدها در کارش حسابی مشهود بودند. البته این معماران بزرگ با فواصل سنی زیادشان با بروئر، خیلی به او توجهی نداشتند. خیلی از منابع می گویند صندلی «واسیلی» بروئر- که در ادامه بیشتر از آن خواهید خواند – برای واسیلی کاندینسکی ساخته شده است اما این طور نیست. واسیلی فقط یکی از تحسین کنندگان این اثر بود، نه منبع الهامش. وقتی در سال ۱۹۶۰ این صندلی برای دومین بار تولید شد، سازنده ایتالیایی اش به افتخار کاندینسکی که یکی از اولین صاحبان این صندلی بود، آن را واسیلی نام گذاشت. گروپیوس بود که او را برای طراحی داخلی مجموعه مسکونی ویسنهوف (Weissenhofsiedlung) معرفی کرد و اولین پروژه طراحی خانه مسکونی را در شهر ویس بادن برایش گرفت.

مارسل بروئر
مارسل بروئر معمار

مارسل بروئرِ معمار

شروع کار بروئر در حوزه معماری، تا حدود زیادی مدیون به این جنبش و بزرگانی مثل گروپیوس بود. گروپیوس خیلی زود استعداد پروئر را شناخت و در سال های اولیه فعالیتش، فورا او را به کار مشغول کرد. این دو نوزده سال اختلاف سنی داشتند اما تا آخر عمر، دوستان خوب باقی مانند. تاثیراتش از کاندینسکی و پل کله هم در همان سال های اول فعالیتش در این مکتب ظهور کردند.  با این همه او در سال ۱۹۲۸ و وقتی که بیست و شش ساله بود، باهاوس را ترک و در برلین استودیو طراحی خودش را تاسیس کرد، آن هم تنها با تکیه به فروش صندلی هایش. در این دوره بود که با وجود سختی های اقتصادی، او آپارتمان های دولدرتال در زوریخ را برای زیگفرید گیدیون (Sigfried Giedion) تاریخ دان آلمانی طراحی کرد. او بعدها در آمریکا، ساختمان های زیادی را با ترکیب سیمان و سنگ طراحی کرد (ترکیبی که امضای کار او شد). کلیسای سنت ابی در مینسوتا، موزه متروپولتین هنر و کتابخانه عمومی آتلانتا، از آثارش در آمریکا هستند.

بروئر همچنین  یکی از پیشگامان سبک بین المللی  بود و استفاده از شیشه و فولاد که مشخصه بارز این سبک است در  آثار معماری اش مشهود است. رابطه صمیمی اش با سیمان، بعدها او را به یکی از شخصیت های کلیدی تاثیر گذار بر ظهور جنبش بروتالیسم تبدیل کرد. سبکی از معماری که به سازه های بزرگ و نسبتا خشن و ظاهر سیمانی مانند آثار شناخته می شود. او البته خانه هایی با مواد سنتی و ظریف هم طراحی کرد؛ خانه هایی مینیمال و بسیار زیبا از چوب و آجر.

او ۳۰ ساختمان عمومی (اداری و تجاری) و همچنین در همین حدود ساختمان مسکونی طراحی کرد که ۱۸ مورد آن در امریکا بودند.

مارسل بروئر
ساختمان مرکز میراث جهانی یونسکو در پاریس

معروفترین اثر معماری بروئر شاید ساختمان مرکز میراث جهانی یونسکو باشد که در سال ۱۹۵۸ در پاریس برای این نهاد ساخته شد. این مرکز، سازمان فرهنگی و آموزشی ملل متحد را در خودش جای داده و برای بازدید عموم هم آزاد است. طراحی این ساختمان کار مشترک سه معمار بود: برنارد زورفس از فرانسه، مارسل بروئر از مجارستان و پیر لوییجی نروی از ایتالیا. نقشه های اولیه توسط یک هیئت پنج نفره تایید و ساختش در سال ۱۹۵۸ تمام شد. ساختمان اصلی که شامل مکان شوراست، هفت طبقه دارد و به شکل یک ستاره سه پر ساخته شده. همچنین یک ساختمان مکعبی شکل به نام «آکاردئون» هم به آن اضافه شده که سازمان های غیردولتی و هیئت های دائمی در آن ساکن هستند.

مارسل بروئر
Sun Lounge Chair, Model No. 301 – صندلی لانژ یا صندلی بلند آفتابی جا سری دار

مهاجرت به لندن

در سال ۱۹۳۶ به پیشنهاد گروپیوس، بروئر به لندن نقل مکان کرد؛ درست در زمان جنگ دوم جهانی. همزمانی خروجش از آلمان نازی با فرار یهودیان، باعث شد که خیلی ها تصور کنند او جز گروهی از معماران و هنرمندان است که در همان سال ها فرار کرده بودند. بروئر در یک خانواده یهودی بزرگ شده بود اما در سال ۱۹۸۱، اسنادی پیدا شد که نشان می داد خیلی وقت پیش از این دین خارج شده است. جک پریچارد معمار معروف انگلیسی، او را بعد از ورود به لندن در شرکتش ایسوکون (Isokon) استخدام کرد. ایسوکون یکی از اولین پیشگامان طراحی مدرن در انگلستان بود. صندلی بلند (Long chair) بروئر در همین دوران طراحی شد. علاوه بر این در سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ در کنار تجربیاتش با خرده چوب، با ف. آر. اس یورک (F.R.S Yorke) معمار مدرنیست هم همکاری هایی داشت و چند خانه را با هم طراحی کردند.

مارسل بروئرِ طراح مبلمان

وقتی اسم مارسل بروئر را در جمع های معمارانه بیاورید، همه صندلی واسیلی را به یاد می آورند و واقعیت این است که این صندلی، معروف ترین اختراع این معمار و طراح بااستعداد هم به حساب می آید. صندلی واسیلی یا شماره B3، را اولین بار شرکت تونِت (Thonet) به تولید رساند. بروئر با ایده گرفتن از دسته های فلزی و طراحی صنعتی دوچرخه، این صندلی را طراحی کرد. او با ایده گرفتن از خم های لوله های دوچرخه به این فکر افتاد از لوله های فلزی خمیده در طراحی مبلمان استفاده کند. هرچند قبلا هم این اتفاق افتاده بود اما خم ۹۰ درجه لوله فلزی را برای اولین بار بروئر در مبلمان به کار برد. صندلی واسیلی در بین ۱۰ صندلی برتر تاریخ طراحی صندلی قرار دارد. این صندلی در سال ۱۹۲۶ به تولید رسید و این روزها هنوز هم در گوشه و کنار دنیا ساخته می شود. بروئر آثار مبلمانی متعدد دیگری هم طراحی کرد اما به خاطر صندلی واسیلی نامش ماندگار شد. شاید بتوان گفت صندلی واسیلی پدر مبلمان اداری است و بروئر در استفاده خلاقانه از فلز و طرح نوآورانه اش درهای جدیدی را به روی طراحان مبلمان باز کرد.

تجربیات بروئر با فلز لوله ای، تنها محدود به صندلی واسیلی نبودند. او با این ماده میز، صندلی پایه دار، چهارپایه و میز عسلی هم ساخت. خودش می گوید: «جالب است که مبلمان مدرن، نه تنها توسط طراحان این وسایل بلکه توسط معماران هم جلو می رود و پیشرفت می کند».

مارسل بروئر

ماندگاری همیشگی هنر واقعی

مارسل بروئر در سال ۱۹۷۶ از کار حرفه ای بازنشسته شد و در ۱۹۸۱ از دنیا رفت اما شرکایش هربرت بکهارد، رابرت گاچ، تیشن پاپاچریستو و همیلتون اسمیت در نیویورک و ماریو جوزا در پاریس شرکت طراحی او را پا برجا نگه داشتند و آثارش محافظت کردند. همچنین شرکت نول (Knoll) هنوز تمام آثارش مثل صندلی ها، میزها و مبل ها را تولید می کند و اخیرا به مناسبت صد سالگی مکتب باهاوس، یک مجموعه جدید از صندلی های «کسکا»ی این هنرمند را با میله های جدید و رنگ های مختلف تولید و عرضه کرده است. کسکا نیز شهرتی جهانی دارد و در بین برترین صندلی های جهان قرار گرفته است.

مارسل بروئر
مارسل بروئر

میانگین امتیازات ۰ / ۵. تعداد امتیازات ۰

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این مطلب را از دست ندهید

بهترین طراحان مبلمان میانه قرن بیستم چه کسانی هستند؟

طراحی مبلمان از مهمترین مباحث دنیای طراحی است که از گذشته تا امروز مورد توجه قرار داشته و …