صفحه اصلی خواندنی ها طراحان برای اولین بار دو زن برنده جایزه معماری پریتزکر شدند

برای اولین بار دو زن برنده جایزه معماری پریتزکر شدند

۰
دو زن برنده جایزه معماری پریتزکر

جایزه پریتزکر را خیلی ها «نوبل معماری» می دانند. این جایزه معتبر به شکل سالانه برای گرامیداشت معمار و معمارانی اهدا می شود که کارهایشان ترکیبی از دیدگاه منحصر به فرد و استعداد و تعهد را به نمایش گذاشته باشد. معمارانی که با استفاده از این علم، هنر بیافرینند و به انسانیت کمک کنند. این جایزه که امسال چهل ساله شد توسط جی پریتزکر (Jay A. Pritzker) و همسرش پایه گذاری شده و هر سال با حمایت بنیاد خانوادگیشان برگزار می شود. آخرین و جدیدترین پریتزکر به ایوون فَرل  (Yvonne Farrell) و شلی مک نامارا (Shelley McNamara) اهدا شد دو زن برنده جایزه معماری پریتزکر و اهل ایرلند که یک همکاری چهل ساله دارند.

دو زن برنده جایزه معماری پریتزکر

یک گروه پیشرو از زنان در صنعتی مردانه

اولین جرقه های ایده هایشان در مورد به کار گیری باد و باران در معماری وقتی به ذهن این گروه دو نفره رسید که در شهر لیمای پِرو مشغول طراحی یک خوابگاه برای دانشگاه مهندسی و فناوری بودند. توجه ویژه آنها به عناصر طبیعی و همکاری مداوم و کم نظیرشان تنها دو دلیل برای انتخابشان به عنوان برنده جایزه پریتزکر بودند. شلی و ایوون اولین زنانی بودند که به صورت مشترک این جایزه را دریافت کردند. در بیانیه داوران این جایزه آمده «نظرگاه این گروه در مورد معماری همیشه صادقانه، شفاف و صمیمی است. از سازه هایی با مقیاس بزرگ گرفته تا جزئیات کوچک پروژه های محلی. به ویژه وقتی بودجه پروژه محدود باشد، این دو با پرداختن به جزئیات تأثیرگذاری آن را چند برابر می کنند. آنها در صنعتی پیشرو هستند که پیش از این در انحصار مردان بوده است. بعد از دریافت این جوایز احتمالا زنان بیشتری در این صنعت تلاششان را چند برابر می کنند».

نظر این دو معمار در مورد جایزه چیست؟

در یک مصاحبه تلفنی با مجله نیویورک تایمز شرلی و ایوون گفتند که اهمیت زیادی برای شهرتی که این جایزه برایشان می آورد قائل نیستند و بیشتر از آن به شیوه تفکر و مجموعه ارزش هایشان به عنوان دو معمار در عصر مدرن اهمیت می دهند. آنها می گویند که در تمام سال های همکاریشان دیدگاهی انسانی و جهان شمول به کار معماری داشته اند.  این دو همکارِ شصت و هفت و شصت و هشت ساله تجربه انسانی پیشرفت و جان بخشی به ساختمان ها و بناها را خیلی خیلی ارزشمندتر از جوایز نقدی و عنوان های مختلف می دانند. با شناخت آثار مختلفشان در ایرلند و دیگر قسمت های اروپا احتمالا هر مخاطبی با آنها هم نظر خواهد بود.

دو زن برنده جایزه معماری پریتزکر

انستیتو مطالعات شهری در دانشگاه دوبلین

یکی از طراحی های منحصر به فرد این گروه این ساختمان نسبتا بزرگ در دانشگاه دوبلین است. این بنا شامل دو لایه یا طبقه جداگانه است که در جایی از نما با هم ترکیب شده و یک شبکه شطرنجی مانند می سازند. لایه پایینی یا همکف که خودش دو طبقه است به شکل شرقی غربی قرار گرفته که همین ساختار خاص نوعی فضای خصوصی برای لابراتوارها و اتاق های تحقیقات فراهم می کنند. لایه سقف که «آسمان» نام دارد عکس آن و شمالی-جنوبی ساخته شده و از نظر حجمی و بصری مثل یک سنجاق فضاهای بالا و پایین خودش را به هم متصل می کند و دقیقا یک ویژگی به ساختمان می بخشد که مدیران دانشکده آن را از گروه معماری یعنی ایوون و شلی خواسته بودند. جرزهای سیمانی به صورتِ نیمه ثابت در قسمت میانی (فضای استودیو) قرار گرفته و نرده ها و پنجره ها با استفاده از پلی وود اقتصادی ساخته شده اند. نمای بیرونی ساختمان انستیتو پیچیده و حتی تا حدودی برای مخاطبانی که آن را یک بار دیده اند گیج کننده خواهد بود اما کارکردی که برای دانشجویان دارد در تمام اروپا منحصر به فرد است.

دو زن برنده جایزه معماری پریتزکر

مجتمع مسکونی نورت کینگ در دوبلین

این مجموعه آپارتمانی هم یکی از آثار مشترک دو زن برنده جایزه معماری پریتزکر است که شاید در نگاه اول شبیه به همه آپارتمان های مدرن مسکونی در دنیا به نظر برسد اما طبق یک کانسپت ساده و پرجزئیات ساخته شده که آن را حداقل در سال های ابتدایی ساختش به یکی از بهترین مکان ها برای زندگی در پایتخت ایرلند تبدیل کرد. ایده پشتِ این هشتاد و دو آپارتمان فروتنی در عین شکوه بود. ساختمان های این مجتمع ارتفاع زیادی ندارند و حسی سنگین و کلاسیک به رهگذران می دهند. این احساس کلاسیک جایی بیشتر می شود که بدانیم دو معمار خلاق پروژه، عمدا از به کار بردن نوآوری و مواد مدرن در آن خودداری کرده اند تا در همسایگی ساختمان های تاریخی و قدیمی توی ذوق نزند. همه چیز در این مجموعه طبیعی و بسیار ساده و در عین حال کاربردی است. بالابری و ارتفاع گیری در این بنا به صورتی افقی و تدریجی انجام می شود، درست شبیه به معماری سنتی دوبلین. یک در بزرگ، ساکنان را از خیابان به داخل آپارتمان می آورد و دروازه ها و نرده ها دور حیاط محافظت شده آن را می پوشانند. دیوار مجاور خیابان پنجاه سانتی متر قطر دارد و از چوب و آجر به همراه کوریدورهای بزرگ ساخته شده تا هم احساس امنیت را در ساکنان بیشتر کند و هم جلوی ورود صدا و آلودگی شهری را از خیابان های شلوغ به داخل مجموعه بگیرد.

دو زن برنده جایزه معماری پریتزکر

یک ساختمان دانشگاهی با معماری خلاق

دانشگاه فناوری و مهندسی لیما در کشور پِرو یکی از جذاب ترین کارها و در عین حال پروژه ای است که این گروه به خاطرش جایزه مهم پریتزکر را از آن خود کرده. پلیت ها یا صفحات سیمانی بزرگ و بازسازی شده طوری دور تا دور این ساختمان را گرفته اند که لابراتوارها، کلاس های درس و اتاق های غذاخوری همه پنجره هایی بزرگ با منظره دریا داشته باشند. موقعیت خاص منطقه لیما الهام بخش ساخت بنای این دانشگاه بوده. لیما درست مجاور دریاست و تقریبا تمام ساکنان خانه های آن می توانند صخره ها و آب خروشان را از پنجره هایشان ببینند. این ساختمان بزرگ و مدرن درست مثل یک صخره ساخت انسان دریا را به بقیه شهر متصل می کند. ساختمانی که حسابی به دریا نزدیک است. دانشگاه فناوری و مهندسی، ده طبقه دارد و در طبقه ششم آن یک باغ بزرگ ساخته شده تا با وجود حضور در فضای شهری از طبیعت هم بی بهره نباشد.

میانگین امتیازات ۵ / ۵. تعداد امتیازات ۳۴

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این مطلب را از دست ندهید

هشت مهارت ضروری برای طراحان قرن بیست و یکم

طراحی جایگاهی ارزشمندی دارد. طراحی یعنی تبدیل ذهنیت به کالبد عینی در قالب فرم، محتوا و عمل…