صفحه اصلی خواندنی ها طراحان اهمیت ژان پرووه بودن

اهمیت ژان پرووه بودن

۰
ژان پرووه
ارسال خبر

ژان پرووه (Jean Prouvé) یکی از اولین طراحانی بود که طراحی و معماری را به عنوان موضوعی اخلاقی در نظر می‌ گرفت. او تحت تاثیر جنبش آوانگارد به یکی از تاثیرگذارترین معماران، طراحان، مهندسان و البته معلمان قرن بیستم تبدیل شد که در توسعه سیستم های تولید انبوه در دوران مدرن پس از جنگ، نقش مهمی ایفا کردند.
از همان ابتدا که کارآموز آهنگری بود، درک خوبی از فلز و امکاناتش (و البته محدودیت هایش) به دست آورد و همین باعث شد به دنبال ابداعاتی با فولاد، آلومینیوم، جوش قوس الکتریکی در ساخت خانه های پیش ساخته و مبلمان برود. در این مطلب، زندگی و آثار ژان پرووه را بیشتر می شناسیم.

نگاهی به زندگی، تأثیرات و تأثراتش

ژان پرووه در اولین سال قرن بیستم یعنی ۱۹۰۱ در پاریس به دنیا آمد. پدر و مادرش عضو گروه های موسیقایی شاد و سرزنده پاریسی بودند که در آن سال ها، اعضای زیادی داشتند.
امیل گَلی (Emile Galle) هنرمند شیشه کار و لویی ماژورل (Louis Majorelle) طراح مبلمان، از دوستان پدر و مادرش بودند. ژان در حیطه مکتب اکول د ننسی (Ecole de Nancy) بزرگ شد، مکتب هنری که پدرش به آن تعلق داشت. این جنبش بر آماده سازی و کاربردی کردن و بر تسهیل ارتباط بین هنر، صنعت و آگاهی اجتماعی هنر تاکید داشت. ژان پرووه آهنگر، معمار و طراحی خود آموخته بود که دستاورد اصلی اش انتقال فناوری های ساخت و ساز، از صنعت به معماری _ بدون از دست رفتن کیفیت های زیبایی شناسانه _ بود. در طول زندگی اش طراحی معمارانه، طراحی صنعتی، طراحی ساختاری و طراحی مبلمان انجام داد و بعضی از قطعات مبلمانش آن قدر معروف شد که همچنان تولید می شوند.

ژان پرووه

شروع کار هنری

ژان پرووه در نوجوانی (بین ۱۹۱۴ و ۱۹۱۷)؛ سه سال در مدرسه هنرهای زیبای نانسی تحصیل کرد. بعد به کارآموزی آهنگری پرداخت و سپس به کارگاه فلز آلدابرت زابو (Aldabert Szabo) در پاریس رفت. در نانسی بود که اولین استودیوی شخصی خود را راه اندازی کرد و شروع به طراحی و ساخت چراغ های فلزی، چلچراغ و نرده دستگیره پرداخت. در همین سال ها بود که داخل همین استودیو، Chaise inclinable معروف خودش را ساخت، صندلی هایی با دستگیره های فلزی که این روزها هنوز کاربرد گسترده ای در طراحی دارند. در سال های ۱۹۲۳ تا ۱۹۳۹، به عنوان آهنگر برای معمارانی مثل ژان بورگون (Jean Bourgon)، پیِر لبورژو (Pierre Le Bourgeois)، رافائل اودویل (Raphaël Oudeville) و آلفرد توماس (Alfred Thomas) کار کرد و دستمزد گرفت. در سال های اولیه کارش به مرور، استایل تزئینی و دکوراتیو آن زمان را رها کرد و بیشتر به سمت کاربرد سطوح و ورقه های فلزی در مبلمان رفت. از فلز برای طراحی ویترین مغازه، آسانسور و حتی مبلمان استفاده کرد.

آثار معماری و طراحی این هنرمند

او بیش از آنکه خود را طراحی مدرن بداند، پدید آورنده ای خلاق می دانست. هدف او از طراحی صرفا تغییر فرم نبود و به جای آن، روی جنس و کیفیت مواد تمرکز می کرد، روابط مواد با یکدیگر را می شناخت و بر فرایند تولیدشان مسلط بود. صندلی استاندارد مدرن در سال ۱۹۳۴، و صندلی آنتونی (Anthony chair) در سال ۱۹۵۴، حاصل همین تسلط فراوان او بر مواد بود.

ژان پرووه

نوآوری های ژان پرووه

قفسه ها و طبقه هایی که برای خوابگاه های دانشگاه بین المللی پاریس ساخت، جز جذاب ترین و البته معروف ترین کارهایش هستند. او این پروژه را با کمک سونیا دلانوی (Sonia Delaunay) در سال ۱۹۵۲ تمام کرد. روش بدیع او برای خم کردن ورق فلز، منجر به ساخت میزهایی شد که در عین سبک بودن، ساختاری قدرتمند و جذاب مثل پل های بزرگ شهری داشتند. در سال های میانه دهه پنجاه، پرووه مجبور به رها کردن مبلمان مدرن شد و وقتش را روی معماری پیش ساخته گذاشت. نقشه خانه اش را به کلیشه ای برای تولید تبدیل کرد و با کمک آن تعداد زیادی خانه و واحد مسکونی ساخت. این خانه، حتی امروز هم یکی از توسعه یافته ترین نمونه های خانه سازیِ پیش ساخته محسوب می شود. در سال های اول دهه پنجاه، تعدادی خانه سنتی گرمسیری (Maisons Tropicales) برای آفریقای جنوبی ساخت. یکی از آن ها به نیامی، پایتخت نیجر و دو خانه دیگر به کنگوی میانه صادر شدند. این خانه ها را می شد به صورت قطعه قطعه پست کرد و بعد در محل، مونتاژ کرد. سرنوشت دو خانه از این مجموعه، باز شدن و پس فرستادن به پاریس بود اما یکی از خانه هایی که در کنگوی میانه ساخته شد، هنوز پا بر جاست. این خانه از ورق های فرم داده شده فولاد و آلومینیوم ساخته شده است.

ژان پرووه

مبلمان ژان پرووه

در سال های بعد از جنگ جهانی دوم، بازار جهانی به استفاده از مواد و شیوه های جدیدی برای تولید انبوه مبلمان گرایش پیدا کرد. تولید کنندگانی که با پلاستیک و تخته سه لا، آلومینیوم و استیل مبلمان می ساختند، کم کم جای خود را به طراحان جدیدتر و خلاق تر می دادند. حتی بعضی از این تولیدکنندگان اسپانسر طراحان جوان شدند و سالن های نمایش خود را به جامعه دکوراتورهای هنرمند (Société des artistes décorateurs) دادند تا آثارشان را آن جا به نمایش بگذارند. ژان پرووه، یکی از اعضای همین گروه جوان و خلاق بود. در سال ۱۹۴۷ پرووه از گروه جدا شد و کارخانه مکسویل (Maxéville) را تاسیس کرد که در آن هم بر استفاده از آلومنیویم در مبلمان تحقیق می شد و هم خود مبلمان را می ساختند. با این که در سال ۱۹۵۲، شرکت مبلمانش تقریبا ورشکست شد، مبل های فلزی او هنوز در استودیوها و ورک شاپ های مختلف تولید می شد. طراحانی مثل شارلوت پریاند (Charlotte Perriand) و پیِر ژنرت (Pierre Jeaneret) از کار او الهام می گرفتند و مبلمانش را می ساختند.

ژان پرووه

میراث ژان پرووه

سبک کاری او را الهام گرفته و حتی مشابه جنبش مدرن باوهاوس می دانستند. که تقریبا در همان زمان شروع شده بود. اما پرووه هیچوقت در آثارش از لوله های فلزی استفاده نکرد و شاید همین موضوع، مسیرش را از باوهاوس کاملا جدا می کرد. او بیشتر از هر چیز، به دوام و فرم ورق فلزی ایمان داشت و همه طراحی هایش حاصل همین دانش در مورد مواد، تعهد به همکاری هنرمند و سازنده و توجه به پیشرفت های فنی روز است. آثار خلاق پرووه، بر رشد و توسعه ایده معماری کوچ نشینی هم تاثیرگذار بودند. در این سبک معماری، هر مبلمان مثل یک خانه بود و طوری طراحی می شد که قابل جابجایی و استفاده باشد.
پرووه سال های آخر عمرش را بیشتر به تدریس گذراند. در همین سال های اخیر (۲۰۰۸) یکی از خانه های گرمسیری او در یک حراج، به قیمتی نزدیک به پنج میلیون دلار به آندره بالاز (Andre Balaz) هتل دار معروف فروخته شد. این خانه با وجود اینکه در سال ۱۹۵۱ساخته شده است و نزدیک به هفتاد سال از عمرش می گذرد، هنوز قابل استفاده است. خانه گرمسیری پرووه، برای استفاده کارمندان هواپیمایی ایرفرانس در کنگو طراحی شده بود.
افراد معروفی مثل برد پیت، مارتا استوارت و مارک جیکوبز طراح مد هم کلکسیونی از آثار او را در خانه ها و ویلاهایشان نگهداری می کنند.

ژان پرووه
ژان پرووه

میانگین امتیازات ۵ / ۵. تعداد امتیازات ۳۰

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این مطلب را از دست ندهید

مبلمان متحرک به کمک فضاهای کوچک می آید

گسترش شهرنشینی ثمره زندگی مدرن است. شیوه ای از زندگی که مردم بیشتر اوقات خود را در آپارتما…