صفحه اصلی خواندنی ها سبک زندگی مروری بر آثار مایکل ولف؛ عکاسی که به صندلی ها و خانه ها متفاوت می نگریست

مروری بر آثار مایکل ولف؛ عکاسی که به صندلی ها و خانه ها متفاوت می نگریست

۲
مایکل ولف عکاس

مایکل ولف هنرمند و عکاس آلمانی، در هنگ کنگ و پاریس زندگی کرد و در همان دو کشور به کار و فعالیت عکاسی پرداخت. موضوع غالب عکاسی های او تمرکز بر شهرهای بزرگ و روند زندگی روزمره در این کلان شهرها بود. او در یک مسابقه جهانی عکاسی خبری در سال ۲۰۰۴ جایزه اول را کسب کرد. عکس او کارگران مشغول به کار در چندین کارخانه را ثبت کرده بود. پیشتر در مقاله هایی مجموعه عکس های او با موضوع های صندلی ها و کارخانه اسباب بازی را بررسی کرده ایم؛ اینجا کمی بیشتر با او آثارش آشنا می شویم.

«بیست و دو سال در هنگ کنگ زندگی کرده ام و این محیط به زیستگاه طبیعی من تبدیل شده است. من می توانم به خاطر کار عکاسی ام روزانه دوازده ساعت در کوچه پس کوچه ها، پشت آپارتمان ها و رستوران ها پرسه بزنم. خیلی از این صحنه هایی که می بینم تکان دهنده هستند. مبلمان های شکسته و دور انداخته شده، کیسه های زباله و مواد غذایی که روی زمین ریخته و سوسک ها که همه باعث می شوند بوی بدی تمام فضا را پر کند. با اینکه از دیدن این صحنه ها وحشت می کنم اما جایی که زندگی می کنم را دوست دارم و نمی توانم تصور کنم هیچ جای دیگری غیر از اینجا زندگی کنم.» این ها را هنرمند آلمانی مایکل ولف (۲۰۱۹-۱۹۵۴ Michael Wolf) می گوید، که منطقه ای در شرقی ترین بخش جهان را برای زندگی انتخاب کرد. جایی که برای او و ثبت آثارش الهام بخش بود.

نشیمن های غیر رسمی Bastard Chairs /) (Sitting in China

ولف عکاسی غیرخبری را با عنوان نشیمن های غیررسمی شروع کرد. این عکس ها صندلی هایی را نشان می دادند که مردم چین با استفاده از هر نوع موادی آن ها را می ساختند و مرتبا تعمیر می کردند. به خاطر همین فعالیت دو بار پلیس می خواست او را بازداشت کند چون فعالیتش آسیب رساندن به چین قلمداد شده بود. بالاخره این عکس ها در سال ۲۰۰۲ در کتابی با نام نشستن در چین منتشر شد. ولف معتقد بود صندلی باستر نشانی از قدرت و توانایی مردم چین است و در غرب بررسی های مثبتی بر روی آن انجام شد اما مردم چین غیر از این فکر می کردند آنها معتقد بودند این عکس ها نشان از عقب ماندگی مردم این کشور است.

معماری متراکم (Architecture of Density)

مایکل ولف بیشترین شهرتش را برای عکاسی مجموعه ای به نام ساختمان های متراکم به دست آورد. در این عکس ها نمای عظیمی از برج های هنگ کنگ از جمله برج هیولا نشان داده می شود که هر کدام از آن ها می توانند هزاران نفر را در خود جای دهند. این عکس ها شامل انتزاعات هندسی چشمگیری هستند که با نور و رنگ تشخیص داده می شوند. باید خاطر نشان کرد که جمعیت مردم هنگ کنگ ۶۹۸۷ نفر در هر کیلومتر مربع است و این آپارتمان ها نشان می دهند که این جمعیت درون آپارتمان هایی که شامل واحدهای کوچکی هستند، زندگی می کنند. هر چند در عکس های مایکل ولف انسان ها حضور ندارند اما آپارتمان خود نشانی از سکونت مردم هستند که به طرز غیر مستقیم به آن ها نیز اشاره شده است. درون عکس ها پرده های رنگی دیده می شود و لباس هایی که شسته شده و برای خشک شدن روی طناب پهن شده اند؛ همگی این ها نشان دهنده حضور انسان است. مجموعه عکاسی معماری متراکم تحسین و تشویق منتقدان را به همراه آورد و از این مجموعه به عنوان سنتی محکم اسم برده شد.

مایکل ولف عکاس
مایکل ولف عکاس آلمانی این مجموعه تصاویر از چهره افراد در مترو را در توکیو به ثبت رساند

صورت های فشرده شده (Tokyo Compression)

ولف موضوعی ماندگار با عنوان زندگی در شهرها انجام داد. در مجموعه فشردگی توکیو نیز تراکم جمعیت پسامدرن با شیوه ای متفاوت نشان داده می شود. عکس صورت هایی است که از شدت فشار جمعیت به شیشه مترو محکم فشرده می شوند. و چهره ای نشان می دهد که هم مثل بیشتر کارهای ولف صمیمی است یعنی بیننده با دیدن آن احساس همدردی می کند و هم چنین به خاطر همین حس همدردی با موضوعات حس ناراحت کننده ای به بیننده دست می دهد. در این مجموعه برخی از صورت ها به خاطر فشار زیادی که به شیشه آورده اند و بخاری که از دهانشان بر شیشه به جا مانده تار دیده می شوند. برخی دیگر با ناراحتی چشمان خود را بسته اند و برخی با حالتی بی تفاوت به دوربین خیره شده اند. در سال ۲۰۱۱ مارتین پار این مجموعه را در سی کتاب تاثیر گذار درج کرد.

صد در صد (۱۰۰×۱۰۰)

در سال ۲۰۰۶ ، ولف از ساکنان یک ساختمان در قدیمی ترین مجتمع مسکونی عمومی هنگ کنگ که قرار بود تخریب شود، عکس گرفت. او از لنزهای عریض استفاده کرد تا جایی که ممکن است فضای داخلی اتاق ها بیشتر نمایان شود. هر خانه که تنها یک اتاق بود، تقریبا ۱۰۰ فوت مربع (۹/۳ متر مربع) اندازه داشت. ولف عکس هایی از ۱۰۰ اتاق از این ساختمان را به نمایش گذاشت که مجموعه ۱۰۰×۱۰۰ نام گرفت. او عکاسی این مجموعه را به یک پروژه علمی تشبیه کرد: «تحقیق در مورد. استفاده از فضای محدود.» بعدتر بنی لام در مجموعه خانه های تابوت وار به این موضوع با نگاهی انتقادی و نه پژوهشی پرداخت.

داستان واقعی اسباب بازی ها The Real Toy) (Story

ولف در مجموعه ای با نام داستان واقعی اسباب بازی ها شروع کرد به عکاسی از دنیای دیده نشده اسباب بازی ها . این عکس ها شامل ۲۰۰۰ عکس از اسباب بازی در چین و هم چنین عکاسی از کارگرانی بود که مشغول ساختن اسباب بازی ها در کارخانه بودند. این مجموعه در یک گالری در کالیفرنیا به شکلی به هم پیوسته به نمایش درآمد.

پروژه های مایکل ولف در اروپا و ایالات متحده

مایکل ولف بعضی از پروژه عکاسی هایش را در ایلات متحده و اروپا انجام داد. در سال ۲۰۰۶ هنگامی که برای آماده ساختن نمایشگاهی به شیکاگو رفت معماری مدرنیستی شهر برایش چشمگیر بود. این ساختمان ها با عنوان شیشه و فولاد در ذهنش برای عکساسی سوژه مناسبی آمد. او که نمی توانست راهی برای عکاسی در پاریس پیدا کند شروع به خیابان گردی کرد این کار باعث شد شکل جدیدی از عکاسی خیابانی را متصور شود و با کمک رایانه اش که در بعضی از عکس ها تغییراتی به وجود می آورد و باعث شد پروژه جدیدی با عنوان چشم انداز خیابان انجام دهد.
در سال ۲۰۱۷ اولین اثرش با نام زندگی در شهرها در جشنواره رنکونتس دو لا افتتاح شد. با اینکه مایکل ولف در اواسط دهه ۲۰۰۰ عکس های خود را مدام در معرض نمایش قرار می داد. اما این اولین نمایشگاهی بود که تمام کارهای اصلی خود را یک جا نمایش می داد مجموعه زندگی در شهرها نه تنها وسعت جمع آوری تصویری را برای او به ارمغان آورده بود بلکه باعث شد به عنوان فردی مهم با صدایی متفاوت در پدیده شهر نشینی دیده شود.

شهر شفاف (Transparent City)

این مجموعه در اوایل سال ۲۰۰۶ در مرکز شهر شیکاگو ثبت شد. او در این سری از کارهای خود مناظر غیر منتظره ای از ساختمان ها را با جزئیات مربوط به ساکنانش، هنگام غروب آفتاب یا شب عکاسی می کرد. بعضی از عکس ها هنگام غروب از پشت بام با لنز بلند گرفته شده اند. در یکی از مصاحبه هایش گفته بود که یک بار به طور تصادفی در یکی از عکس ها مردی انگشتش را به سمت دوربین تکان داده و وقتی ولف متوجه آن شده بود به فکر این افتاده بود که افراد را در عکس هایش نشان دهد. در این عکس ها انگار به حریم خصوصی افراد حمله شده است.

کپی هنر، کپی واقعی هنر Copy Art / Real Fake) (Art

ولف بین سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷ از کپی آثار نقاشان معروف عکاسی کرد. او از کار هنرمندان شنزن چین برای عکاسی اش استفاده می کرد و اثر کپی شده را هنگام عکاسی به دست هنرمند می داد. یکی از این بازتولیدها عکاسی از اثر معروف گل آفتابگردان از ون گوگ بود. او این آثار «کوچه های کثیف و گوشه خیابان» نام گذاری کرد و در کتاب او در سال ۲۰۱۱ منتشر شد.

ماجرای یک تصویر

برای درک بهتر مایکل ولف و آثارش ماجرای ثبت یک تصویر را از زبان خودش می خوانیم. توصیفی که نگاه ولف به اطرافش را به خوبی به ما نشان خواهد داد. «در آوریل ۲۰۰۳ هنگامی که به یک رستوران کوچک چینی رفتم و روی تراس ایستادم نگاهی به بالای سرم انداختم و دیدم که چهار اردک صورتی و رنگ پریده به قلابی آویخته شده اند. شاید برای اهالی محل و بومی های آنجا این صحنه عادی به نظر برسد اما برای من صحنه ای عجیب بود. حسی که از اردک های مرده و به قلاب آویخته در من به وجود آورد حسی طنز آلود بود و برای همین از آن عکس گرفتم. روی این عکس کار کردم و چیزی که در نهایت از آب درآمد اردک هایی بود که هیچ آسمانی برایشان وجود ندارد و فضایی که در آن هستند تنها خانه های مسکونی است و فرصت و جایی برای فرار ندارند.»

میانگین امتیازات ۴ / ۵. تعداد امتیازات ۳۰

۲ نظر

  1. امید

    ۱۸ تیر ۱۳۹۹ ساعت ۱۷:۱۵

    حتما میرم بیشتر راجع بهش مطالعه میکنم

    پاسخ دهید

  2. روشن

    ۱۸ تیر ۱۳۹۹ ساعت ۱۷:۱۶

    خیلی مطلب جالبی بود

    پاسخ دهید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این مطلب را از دست ندهید

کارلو اسکارپا، اسرارآمیز ترین شارح مدرنیسم

ایتالیا سرزمین شگفتی های هنر و معماری، اسطوره ای قرن بیستمی را به نام کارلو اسکارپا (Carl…