صفحه اصلی خواندنی ها سبک زندگی دیوید گولدبلات، عکاس روزهای تبعیض در آفریقای جنوبی

دیوید گولدبلات، عکاس روزهای تبعیض در آفریقای جنوبی

۲
دیوید گلدبلات
ارسال خبر

با بالا گرفتن تظاهرات ضد نژادپرستی در کشورهای مختلف خیلی از مردم و رسانه ها به تاریخ نژادپرستی در کشورهایشان می پردازند. ریشه های این موضوع را پیدا می کنند و در موردشان بولتن های خبری، کنفرانس و ویدیو می سازند. یکی از مناطقی که در قرن بیستم به شدت درگیر تبعیض نژادی بود، آفریقای جنوبی است. این حکومت در سال ۱۹۹۱از بین رفت و نلسون ماندلا به ریاست جمهوری رسید. دیوید گولدبلات روزهای حکومت آپارتاید و روزهای بعد از تمام شدنش (یعنی پیروزی کنگره ملی آفریقا) را عکاسی کرده است.

دیوید گلدبلات
دیوید گولدبلات

دیوید گولدبلات (David Goldblatt) عکاس اهل آفریقای جنوبی دو سال پیش در سن هفتاد و هشت سالگی از دنیا رفت اما تا آخرین روزهای عمر روی «توسعه یک روایت عکاسانه رو به پیشرفت» از نظر بصری و ساختاری کار می کرد. در یکی از قسمت های مستند Art21 که در مورد هنرمندان آفریقای جنوبی ساخته شده، او را چند ماه پیش از مرگش می بینیم که در شهر زادگاهش رانندگی می کند و زندگی و کارهایش را به مخاطب نشان می دهد. یک جا او از لندکروز سفیدش پیاده می شود تا از یک ساختمان تجاری با نمای شیشه رنگی عکاسی کند «به نظرم می رسد که ساختمان های شمال ژوهانسبورگ، دچار نوعی متریالیسم خشن شده اند».

همین اشاره کوچک می تواند به ما نشان بدهد که معماری همیشه در نقطه مرکزی کارهای گولدبلات باقی ماند. در یکی از اخرین نمایشگاه هایی که از کارهایش در سیدنی برگزار شد، نقش معماری کاملا مشخص است. عکس هایی که او از خانه ها، مجتمع‌ های مسکونی، مزارع، کلیساها، مغازه ها، سایت های صنعتی، بناهای تاریخی و ساختمان های اداری گرفته به قول خودش، نشانگر «انتخاب های ما و پیشینیان ما» هستند. این عکس ها همچنین منعکس کننده نوع خاصی از طراحی فضا بودند که در دوران آپارتاید رواج داشت.

دیوید گلدبلات

اما نباید آثار گولدبلات را تنها به عکاسی از بناها محدود کنیم. گولدبلات، به ویژه با تصاویری که از ساختارهای سیمانی گرفته معروف شد. سازه هایی که در میانه قرن بیستم کشورش را در رده کشورهای پیشرفته قرار دادند. مثلا طراحی های تهاجمی برای ساختمان های مذهبی (که بیانی مادی از تفکر آپارتاید بودند). او یک علاقه دیگر هم دارد که هنرمندان و مخاطبانش کمتر به آن توجه می کنند: ساختمان های نیم ساخته یا تخریب شده در زمین های بایر، تکه سنگ های جداافتاده و زباله. این تصاویر از محیط های مصنوعی و باقی مانده های آنتروپیک هم خیلی به چشم زیبا نمی آیند و هم به راحتی ترجمه نمی شوند. در این عکس ها دقیقا مشخص نیست که آیا سازه دارد تخریب می شوند یا ساخته می شود؟ این نابودی است یا ساخت و ساز؟ این همان ترجمانی است که می تواند نسبت به تغییرات سیاسی-اجتماعی بازتعریف شود. عناوین و توضیحاتی که با دقت فراوان زیر عکس هایش می نویسد هم شامل همین معنای پیچیده و دوگانه هستند.

دیوید گلدبلات

مشخص است که گولدبلات ترجیح می داد به جای واژه معماری از واژه سازه ها استفاده کند کلمه ای گسترده که می تواند مفاهیم بیشتری را برساند. مجموعه عکس های او از بهترین هایی هستند که در سال های قرن بیستم از آفریقای جنوبی گرفته شدند. اما اندیشه ای که پشت این عکس ها بود وزن اخلاقی روابط مردم را به تصویر می کشید آن هم از طریق لنداسکیپ های ساخته یا تخریب شده ارزش این بناها و روابط ساکنانشان با محلی که در آن زندگی می کنند. عکس «خانه های ناتمام» بخشی از یک پروژه توسعه مسکونی دولتی را نشان می دهد که  در آن هزار خانه ساخته شدند و به دلایل مختلف زیرساختی و سیاسی در نهایت تکمیل نشدند. این پروژه از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۶ طول کشید و در طی این مدت تنها ۴۲۰ خانه ساخته شدند.

دیوید گلدبلات

گولدبلات هیچوقت یک مسیر تئوری ویژه را نسبت به تحلیل شهری اش انتخاب نکرد او به سادگی جذب زیبایی شناسیِ زندگی در کلان شهرها می شد. در مسیر تاریخ پر پیچ و خم آفریقای جنوبی در قرن بیستم لحظاتی بودند که او به دلیل انتخاب دیدگاه نسبتا خونسرد و بی طرفانه به هنر سرزنش می شد. در سال های دهه هشتاد که مبارزات آزادی خواهی مردم اوج می گرفت استفاده سیاسی از هنر (به ویژه عکاسی) هم بیشتر و بیشتر می شد. نسل جدیدی از عکاسان که حمایت کنگره ملی آفریقا را داشتند دوربین را به عنوان سلاح به دست گرفته بودند و در قالب آژانس عکسی به نام افراپیکس (Afrapix) فعالیت می کردند. گولدبلات هیچوقت به این آژانس نپیوست و خودش را در قلب مبارزات هم قرار نداد. او ترجیح می داد تاریخ را در آیینه معماری عکاسی کند.

دیوید گلدبلات
دیوید گولدبلات

با این حال اثر فوتوژورنالیسم در تکنیک های گولدبلات کاملا مشهود است (مثلا در استفاده ویژه او از عناوین طولانی و توضیحی برای اضافه کردن لایه های گفتمانی به عکس هایش). او عنوان نویسی را هیچوقت کنار نگذاشت و با هر نمایشگاه او توضیحاتش را کامل تر کرد و چیزهای بیشتری نوشت. این نوشته ها توضیح می دهند که هر عکس کجا و در چه زمانی گرفته شده، صحنه چه جزئیاتی دارد و چه پروژه ای در آن در حال ساخته شدن (یا تخریب) است. این کلمات به بیننده اجازه می دهند قصه پشت هر عکس را بفهمد. بعضی از توضیحات به شکلی کلی به شرایطی خشن و تبعیض آمیز اشاره می کنند مثل عکسی که از صلیب های چوبی گرفته و عنوانش این است:  صلیب هایی که توسط مزرعه داران به احترام کشته شدگان قتل های مزرعه ساخته شدند.

دیوید گلدبلات

حومه های ژوهانسبورگ پایتخت آفریقای جنوبی با اسم رسمی پیج ویو (Pageview) محله هایی چند نژادی با جمعیت هندی بودند که مردم محلی به آنها فیِتاس می گفتند. این اسم از لباس های مردانه فیترز (Fitters) الهام گرفته بود که در آن ناحیه خرید و فروش و پوشیده می شدند. در سال ۱۹۵۰ بود که ساکنان غیر سفیدپوست این مناطق هشدار تخلیه گرفتند و فیتاس رسما تبدیل به محله ای برای سفیدپوست ها شد. فیتاس بعد از مهاجرت سیاهپوستان، تغییرات ساختاری کرد و حتی بعضی از خانه هایش هم تخریب شد اما هیچوقت دوباره ساخته نشد. یکی از اولین مجموعه عکس های گولدبلات از همین محله گرفته شد: پدر و دختری که در فروشگاه خانوادگی شان ایستاده اند، سه مرد که در پیاده رو نشسته اند و به دوربین نگاه می کنند (و آن طور که عنوان می گوید) به گزارش بازی کریکت از رادیو گوش می کنند. اینها پرتره محله ای هستند که در آستانه تخریب است.

میانگین امتیازات ۵ / ۵. تعداد امتیازات ۴۰

۲ نظر

  1. افسانه

    ۱۳۹۹/۰۴/۱۷ ساعت ۱۲:۰۶

    چه عکاس خوش ذوقی

    پاسخ دهید

  2. نیما

    ۱۳۹۹/۰۴/۱۷ ساعت ۱۲:۰۷

    آفرین به این عکاس

    پاسخ دهید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این مطلب را از دست ندهید

کتاب هایی که معماران و طراحان باید بخوانند

واژه Architecture ریشه ای یونانی دارد به معنای «ساختن هدایت شده»، واژه معماری عربی اما از …